Belki kafalarımız çarpıştığı zaman ben galip geliyorum. Fakat kaplerimiz çarpıştığı zaman daima yenilen benim...
Çünkü, Allah belasını versin, öyle ipe sapa gelmez, öyle münasebetsiz, öyle ölçüsüz seven bir kalbim var ki,
İnsanlar ne şayan-ı hayret mahluklarmış. İçlerinde öyle iyileri, öyle kötüleri varmış ki...
Ben ancak otuz iki yaşımda insanları okuyabildim. Şimdiye kadar onlar benim için kapalı bir kitapmış!..
Fakat!
Emin ol ki sevgili!
Zavallı bir çingenenin
tüylü, siyah bir örümceğe benzeyen eli
geçirecekse eğer
ipi boğazıma;
mavi gözlerimde korkuyu görmek için
boşuna bakacaklar
Nazım'a!
Hiç kuş öterken düşünür mü? Hiç şair şiirini gönlüyle okurken kafasını yorar mı? Neyi ve niye düşünüp taşınıp yazacakmışsın? Kalp düşünmez.
Sen bana kalbinle yaz. Olur mu?