Bulanık çıkmış fotoğraflar gibiydim, görünümsüz
Yalnızdım, karışıktım beni tanıyan kimseler yoktu
Hiç yoktu. içime kapanıktım
Büyük ağaçların altında
Havuzun kırık taşları arasında
Bilmezdim mutluluk nedir
Bilemezdim.
Alıp başımı gitmek isterdim
İsterdim ama, kalırdım.
Radikal takılıyorum son günlerde
Ultra-yalnızlık sokağından geçtiğimden beri
Dün annemin aynasına bir boyunbağı astım
Ve üstüne yapıştırdım on yıl önceki resmimi
Bu kadar bendeki nostalji
Bir şeyler yapıyorum, yürüyorum,konuşuyorum, yemek yiyorum yani her zaman yaptığım işleri sürdürüyorum ama nasıl anlatsam, bir boşluk duygusu içinde.
Sanki içimde derin bir hiçlik var.
“Çok empati kuruyorsunuz Başkomserim, ne dünya bu kadar hassasiyeti kaldırır, ne insanlar bu kadar inceliği... Hakikat çok daha basittir, çok daha acımasız.”