“Hassasiyetimiz ve düşüncemizi ancak kendi içimizde, zihni hayatımızın derinliklerinde geliştirebiliriz.
Ama zekanın tavırlarını efendileştirmek için okumak zorundayız.” Cemil Meriç
Yalnızlıktan memnun olduğumu, zamanımın ve mekanımın efendisi olmanın bana iyi geldiğini söylesem annem bana ikna olmuş gibi bakmaz, yalnızlığın yoksunluktan başka bir şey olmadığını söylerdi.
İlkbaharda ıstırap çekiyorum, mevsim beni canlandırmıyor tam tersine yoruyor. Yeni ışık zihnimi bulandırıyor, coşan doğa beni boğuyor, yoğun polen yüklü hava gözlerimi rahatsız ediyor.
Her ne kadar hayatı kimseyle paylaşmıyor olsam da sıkı bir kucaklama bana yeterli geliyor. Yanağa kondurulan iki öpücük, birlikte atılan iki adım, birlikte aşılan kısa bir yol…