Dertli, acılı insanlar için akşamüstleri günün en zor yaşanan saatleridir. Onun için cezaevi, hastane gibi yerlerde, gurbette, sürgünlükte akşamları, yalnızlığımız daha da büyür, üzünçlerimiz daha da artar.
" İnsanlar boş yere verdiğimiz bir umut yüzünden mi yoksa gerçekleştiremeyeceğimizi açıkça bildirdiğimiz bir dilekten ötürü mü bize daha fazla gücenirler , bilemeyeceğim bunu."
" Ruhlarımız için en lüzumlu, en kıymetli olan şeyleri birbirimizde bulduktan sonra diğer teferruatı görmezlikten gelmek , daha doğrusu büyük bir hakikat için küçük hakikatleri feda etmek , daha insanca ve daha insaflı olmaz mıydı ?