"Ne düşünüyorsun?"
Ne düşündüğünün farkında bile değildi. Sonra hatırladı.
"Şu hayatı düşünüyorum," dedi. "Batılı düşünürlerden biri, hayat bizi yavaş yavaş ölüme alıştırır, der. Çok doğru. Geldik, gidiyoruz!"
Ne tuhaftı şu dünya! Birtakım maddi sebepleri bilinmekle beraber, daha önce bilinmeyen meçhullerden geliniyor, doğuluyor, büyünüyor bir zaman bir arada haşır neşir olunuyor, birbirine alışılıyor, sonra yavaş yavaş dağılınıyordu. Bütün bunlar nasıl da ağır ağır, alıştıra alıştıra oluyordu. Ezellerden ebedlere bitmez, başı sonu olmayan bir yolculuk!