Dünyanın yuvarlaklığını kendi kendine hesaplayarak bulan, yıllarca tanrının fotoğraflarını çekmekle kafayı bozan Jose Arcadio Buendia ve onun Ursula ile birlikteliğinin başlattığı koca bir soy, dört nesil... Bu dört neslin hikayesi başlangıçtan sonuna kadar abartılarla, çelişkilerle, günahlarla, mistik olaylarla dolu. Ama sanmıyorum ki kimse okurken "burada biraz abartmış" desin ve okumayı bıraksın. Tam tersine, Marquez'in öyle bir kalemi var ki, hikayenin gidişatını, olacakları en başından bilsen bile okumayı bırakamıyorsun. Sürükleniyorsun olayların içine ve orada yaşamaya başlıyorsun. Jose Arcadio'ların, Aureliano'ların yalnızlıklarını öyle bir paylaşıyorsun ki; her ölenle biraz daha yalnızlaşıyorsun. Tek tek hepsi silinip gittiğinde ortada kimsesiz kalıyorsun. Buendia soyu, herkesin kalabalıklar içinde kendi yalnızlığını beslediği bir aile aslında. Ev ne kadar kalabalıksa aile bireyleri o kadar yalnız görünüyor. Ev ne kadar şenlikliyse aile bireyleri o kadar içsel acılar barındırıyor sanki. Ailenin en başından muhafazakar, dindar ve geleneklere bağlı bir görüntüsü var. Bunun yanında, işlenmeyen günah yok. Kibir, savrukluk, oburluk, hırsızlık, zina, yalan, ensest ailenin yüzyılına dahil olmuş günahlar. Ursula, korktuğu gibi domuz kuyruklu çocuklar doğurmadı belki ama, birbirini tekrar eden bir yazgıya mahkum Arcadio ve Aureliano'ların annesi, babaannesi, büyük ninesi oldu. Romanın geneline uzunca değinilmiştir, karakter analizleri yeterince detaylı yapılmıştır diye düşünüyorum. Ben merak ettiklerimi sormak istiyorum bunları yapmak yerine. Sonda öğrendiğimize göre, bu soyun hikayesi en baştan yazılmış. Her şey Sanskritçe yazılmış ve şifrelenmiş metinlerde anlatılıyor. "Metinlerin okunması, soyun bitmesi anına denk gelmese ailenin kaderi bir şekilde değişir miydi?"

Edebiyat