Durgun havalarda, bol sularını ormanların, dağların arasından rahat, ağır ağır taşırken çok güzeldir Dinyepr. Kıpırtısızdır, gürüldemez hiç. Bakarsın, bu görkemli genişliğin akıp akmadığını kestiremezsin. Nehir camdan dökülmüş gibi gelir sana. Genişliği ölçüsüz, uzunluğu sonsuz aynadan masmavi bir yolu andırır. Yeşillikler arasında kıvrıla kıvrıla uzar gider. Böyle zamanlarda güneş bile gökyüzünden aşağılara bakarken, ışınlarını ışıl ışıl serin sulara yollarken mutludur. Kıyı boyunca uzanan ormanlar da billur sularda yansımaktan haz duyarlar. Yemyeşil ağaçlar, kır çiçeklerini de yanlarına alıp toplaşırlar kıyıda, eğilip sulara bakarlar. Parlak görüntülerini seyretmeye doyamazlar. Gülümserler görüntülerine. Dallarını eğerek selamlarlar onları... Dinyepr'in ortalarına bakmaya korkuyor gibidirler. Güneşten, bir de gökyüzünden başka hiçbir şey bakamaz zaten Dinyepr'in ortasına. Çok az kuş uçabilir oraya kadar. Ne güzel bir nehirdir Dinyepr! Bir eşi daha yoktur yeryüzünde!