İki günlük hastalık dönemimde okumuş olmaktan kaynaklı ruhumu daraltmış olması dışında pek güzel bir kitap. Ruhumu daraltmış olması da zaten metnin vuruculuğundan ve anlatılmak istenenin nitelikli bir şekilde anlatılmasından kaynaklanıyor; gerçi kitabın yazarı 'anlatılmak istenen' kısmına 'ben herhangi bir şey anlatmaya çalışmıyorum' diyerek itiraz edebilirdi eğer burada olsaydı. Üniversite okumak için Ankara'ya gelen, okulu bitirmeyip felsefe bölümüne yazılan, babası ile ilişkisi pek de 'ideal' olmayan, uzattıkça uzattığı okul döneminde kendisine 'rezerve edildiğini' düşündüğü bir hayata kavuşmayı bekleyen ama o hayat'ın kendisine hiç gelmemesinin (veya kendisinin o hayata ulaşmak için çabalamamasının) yarattığı eksikliği derince yaşayan bir gencin öyküsü. Ayrıca aynı gencin zaman, mekan ve karakterlerin değiştiği paralel bir anlatıyı da sen diliyle okuyoruz. Varoluşunu yazmak üzerine kurmaya çalışan ama yazma konusunda da istediği hızda ve verimlilikte olmamaktan kaynaklı yaşadığı hezeyanı sürekli olarak yürüyerek atlatmaya çalışması tipik bir Ayhan Geçgin metni. Hatta bu yürüme mevzu Ayhan Geçgin kitaplarında o kadar sık ve derinlikli işleniyor ki Orhan Koçak, Tehlikeli Dönüşler kitabında Yusuf Atılgan'ın Aylak Adam kitabı ile Ayhan Geçgin'in kitaplarının karşılaştırmasını yapıyor. Kitabı okumadan önce ve okuduktan sonra üzerine yazılmış ne var diye bir bakındım; pek bir şey bulamadım. Hadi eleştiri yazısını geçtim de ekşi sözlükte bile kitapla ilgili 5 yorum var ve bunların 4'ü sadece alıntı. Öğrenciliği Ankara'da geçmiş olanlar için ayrıca özellikle okunası bir kitap.