Gençlik Düşü
Ayhan GeçginYazar:
Ayhan Geçgin
Reklam
Yorumlar ve İncelemeler
Puan vermedi·248 syf.··
Beğendi
·2022 17. kitabı
·8 günde okudu
·Okunma: 03 Mayıs 2022 00:00
Ayhan Geçgin romanlarının (2019’da çıkan son romanı Bir Dava bir tarafa, onu henüz okumadım) bir ana başlığı olsaydı, sanırım yazarın romanlarından birinin de başlığı olan “uzun yürüyüş” uygun olurdu. Bu yürüyüşün kimi zaman daireler içinde kimi zaman doğrusal çizgilerde kentin grotesk yıkıcılığıyla yüzleşerek yapıldığı bir külliyat… Zaten dört romanının (Kenarda, Gençlik Düşü, Son Adım ve Uzun Yürüyüş) genel olarak birbirini tamamlayan bir yönü de var.
Bu yorumun esas konusu olan Gençlik Düşü’ne odaklanacak olursak, diyebilirim ki zenginliği ve yoğunluğuyla dikkat çeken bu düşünce romanı, gerek yazılış biçimi gerekse içeriğiyle yazarın romanlarını okumaya başlayacaklar için ilk adres olabilir. İki farklı anlatıcısıyla (“sen” ve “ben” anlatıcılar kısaca) bir dış roman ve bir de iç roman yaratan üstkurmaca tekniği romanın esas meselesinin anlatılması yolunda ustalıkla kullanılmış. Postmodern havasını içeriğinin sergilediği yıkıcılık unsurlarına da yaymış olan anlatım, size en başta çok karanlık gelebilir ama aslında yazarın derdi, bir yanda hayata arsızca tutunan gençlik varken yaklaşmakta ve kaçınılmaz olan ölüm gerçeğini nasıl ele almak gerektiğidir. Bu yönüyle derin bir felsefi monolog gibi aynı zamanda roman. Anlaşılabilir olmak, kendini ve başkalarını anlamanın ne anlama geldiği ve nasıl olması gerektiği, insanın kendini gerçekleştirmesinin yolları ve imkanları (varsa tabii), yazmanın ya da yazarlık eyleminin bütün bunlar içindeki yeri… Bir yönüyle, yazdığı romanı okuduğumuz bir yazar karakter Fikret Ali ile yazamadığı romanı sürekli düşünen isimsiz kahramanımızın çarpışması… Gelişim romanlarının en keyifli türlülerinden (bana göre) künstlerroman olarak da çok başarılı bir örnek eser. Sorduğu sorularla sizi de sorgulamaya itecek olan bu romanı zihninizin sakin,
Bir Gençliği bir iple hayata bağlama düşü·248 syf.·
7/10
2024 126. kitabı
Selâmlar..
Gençlik Düşü Ayhan Geçgin ‘in ikinci romanı.
İlk romanı 
Kenarda ‘da okuduğumuz yaşını başını almış karakter burada yerini ilk gençlik yıllarını süren bir karaktere bırakıyor.
Karakterin yaşam akışı içindeki gelişimsel konumu değişmiş olsa da tema yazarı eleveriyor.
Sanki yazar kocaman bir romanın çatısı altında başka başka eserler yazıyor gibi hissediyorum daha ikinci okumamda.
Ayhan Geçgin okuyorum diyebileceğim; yaşamak tutuklukları, varaolma istekleri, arayışlar, kendine yetememelerin içine dolduğu kocaman bir sessizliğe kulak vermiş gibiyim.
Roman içinde roman okuduğumuz iki perspektif var yaşamaya;
Bir akışta anlatıcının kendisine “sen” diye seslendiği; eşiyle bir yaşam süren, yazar olmaya çalışan bir anlatım okuyoruz.
Eserin o sessizliği burada yine kendi içine dönen anlatımla katı, yerinden edilemez, bir nesne gibi sayfaların ortasına yerleşmiş sanki.
Bir tohumun toprakta filizlenip, kendini toprak üstüne çıkaramaması gibi… daha olmadan yeniden toprak olmak gibi..
Burada anlatım bir monolog yani, içerikse bunu felsefelendiriyor.
Sessizliği en çok besleyen diğer bir akışsa; “ben” in anlatıcısı olan gençlik yıllarındaki karakterin söylenememişinin çokluğu, içinde tuttuklarının dışarıya cılız bir yaşantı olarak devam edişi..
İki farklı gelişimsel döneme tanık olduğumuz ilginç bir gelişim romanı aslında..
Roman içindeki romanın karakteriyle aklıma ilk gelen 
Hermann Hesse ‘in 
Siddhartha ‘sı olsa da; romanı yazan karakterin anlattığı kendiliğin de yaşama tutunma adına kendi gelişim döneminde yaşadığı varoluşsal sorgulama ikincil düzey bir gelişim romanına daha tanıklık etmemizi sağlıyor.
Bu roman anlatımının da özgün ve sıradışı bir olanağına ustaca yer vermiş yazar.
Bir romanı, yine bir yazar anlatıcının konu edildiği başka bir anlatımın aracılığıyla sunduğu için bir
Gençlik Düşü Ayhan Geçgin ‘in ikinci romanı.
İlk romanı Kenarda ‘da okuduğumuz yaşını başını almış karakter burada yerini ilk gençlik yıllarını süren bir karaktere bırakıyor.
Karakterin yaşam akışı içindeki gelişimsel konumu değişmiş olsa da tema yazarı eleveriyor.
Sanki yazar kocaman bir romanın çatısı altında başka başka eserler yazıyor gibi hissediyorum daha ikinci okumamda.
Ayhan Geçgin okuyorum diyebileceğim; yaşamak tutuklukları, varaolma istekleri, arayışlar, kendine yetememelerin içine dolduğu kocaman bir sessizliğe kulak vermiş gibiyim.
Roman içinde roman okuduğumuz iki perspektif var yaşamaya;
Bir akışta anlatıcının kendisine “sen” diye seslendiği; eşiyle bir yaşam süren, yazar olmaya çalışan bir anlatım okuyoruz.
Eserin o sessizliği burada yine kendi içine dönen anlatımla katı, yerinden edilemez, bir nesne gibi sayfaların ortasına yerleşmiş sanki.
Bir tohumun toprakta filizlenip, kendini toprak üstüne çıkaramaması gibi… daha olmadan yeniden toprak olmak gibi..
Burada anlatım bir monolog yani, içerikse bunu felsefelendiriyor.
Sessizliği en çok besleyen diğer bir akışsa; “ben” in anlatıcısı olan gençlik yıllarındaki karakterin söylenememişinin çokluğu, içinde tuttuklarının dışarıya cılız bir yaşantı olarak devam edişi..
İki farklı gelişimsel döneme tanık olduğumuz ilginç bir gelişim romanı aslında..
Roman içindeki romanın karakteriyle aklıma ilk gelen Hermann Hesse ‘in Siddhartha ‘sı olsa da; romanı yazan karakterin anlattığı kendiliğin de yaşama tutunma adına kendi gelişim döneminde yaşadığı varoluşsal sorgulama ikincil düzey bir gelişim romanına daha tanıklık etmemizi sağlıyor.
Bu roman anlatımının da özgün ve sıradışı bir olanağına ustaca yer vermiş yazar.
Bir romanı, yine bir yazar anlatıcının konu edildiği başka bir anlatımın aracılığıyla sunduğu için bir
Gençlik Düşü mü yoksa gençlik yitmesi mi? Yazarın derin anlatımı ile , yazar olma heveslisi bir gencin her şeyi kaybetme ve yazamama öyküsünü yaşıyoruz Ayhan Geçgin kendine özgü tarzı ve okuma zorluğu ile ne yazsa okurum dediğim yazarlar arasında yerini sağlamlaştırıyor . Kitaptan bir alıntı ile yorumumu sonlandırayım
“Belki de her insan kendine göre,kendi yaşamını düşünerek nasıl yalın bir yaşama ulaşacağını düşünmeliydi.Belki de fazlasıyla karmaşıklaşmış,insanın hem üstüne abanan,hem de içinden onu delik deşik ederek geçen bu dünyada basit,yalın bir yaşamı üretmek gerekiyordu;atmak,azaltmak,eksiltmek,ta ki yalınlığa ulaşıncaya kadar,düşünmede,hissetmede,sevmede,ki böylece ölüm de yalınlıkla gelebilsin,bu yaşama son yalın çizgisini vurarak onu tamamlasın.”
Ayhan GeçginGençlik Düşü
“Şimdiye kadar ilk gençliğimden bir gelecek beklentisi gelecek düşüyle yaşamıştım.Beklediğim gelecekteydi.Geleceğin çağrısı,bana vaat ettikleriyle doluydum.Belki buydu yıkım,bir geleceğin olmadığını,şimdiye kadar yaşadığımdan farklı bir şeyin beni beklediğini ta içimde duymamdı.Nasıl yaşanırsa yaşansın yaşananların yönü hiçbir geleceği göstermiyordu.”s/191
Ayhan Geçgin’in okuduğum üçüncü kitabı Gençlik Düşü.Bu kitabında yazarın yaz(a)mama durumunu sen diliyle vermiş.Bilinç akışı tekniğiyle şimdiki zamanda kitap yazma çabalarının içinde Ankara’da öğrencilik yaşantısını ve düşlerini okuyoruz.İlk kitaplarındaki o muhteşem betimlemelerini bu sefer Ankara sokaklarında yaşatıyor yazar.Üniversite öğrencilerinin yaşam şekilleriyle beraber Ankara’da yaşayan Doğu kökenli insanlarında bir portresini çiziyor satır aralarına yerleştiriyor Ayhan Geçgin.
İçinde Ankara geçen,Ankara’nın içinden geçen kitaplar beni ayrı cezbediyor.Çaresizliğimin şehri Ankara,okurken o günlere götürdü beni.
Orta yaşın üstünde,yaş almış insanlara sahi siz gençken neler düşlüyordunuz?Ya şimdi şu yaşınızda düşleriniz gerçekleşti mi?Ya da tamamen farklı bir yaşantının içinden misiniz?Diyor ya da düşündürüyor.Bir geriye dönüşte okuyucuya yaşatıyor.
Bu kitapta da çok derine inmiş ikinci kitabı olmasına rağmen dildeki ustalığı,insan çözümlemeleri çok iyiydi.Bazı yazarlar vardır ne yazsa okurum dersiniz Ayhan Geçgin’de benim için öyle oldu.
“Belki de her insan kendine göre,kendi yaşamını düşünerek nasıl yalın bir yaşama ulaşacağını düşünmeliydi.Belki de fazlasıyla karmaşıklaşmış,insanın hem üstüne abanan,hem de içinden onu delik deşik ederek geçen bu dünyada basit,yalın bir yaşamı üretmek gerekiyordu;atmak,azaltmak,eksiltmek,ta ki yalınlığa ulaşıncaya
Bazı yazarlarla aramızda özel bir bağ var. “Ne yazsa okurum” demenin dışında her cümlesinde bizden, içimizden, hayatımızdan bir şeyler bulduğumuz yazarlar. Ayhan Geçgin benim için bu yazarlardan biri. Buz gibi anlatamıyla, mesafesiyle fakat bir o kadar da çarpıcı yalınlığıyla beni metinlerine bağlıyor. Hiçbir karakteri süslü değil, hiçbir olayı abartmadan olduğu gibi yazıyor, yalın ama derin kalemiyle hayran kaldığım bir yazar.
Gençlik Düşü’nde yazar olmak isteyen karakterimizin sancıları bize eşlik ediyor. Yazamıyor, çalışamıyor, bekliyor fakat bu bekleyişe yazmaya çalıştığı kitabı da ortak ediyor. Üniversiteye başlayan gencimizin arayışlarını ve savruluşlarını Ankara manzarasında sunuyor okuyucuya.
Hiç sıkılmadan okuyacağım bir isim Geçgin.
Gençlik Düşü yazarın ilk romanı Kenarda’da da başlayan “yürüyüş”ün devam ettiğini, muhtemelen yeni okumaya başladığım üçüncü romanı Son Adım’da da bunun süreceğini düşündürüyor... Çok memnunum Ayhan Geçgin’in beni çıkardığı bu “yürüyüş”ten, “varoluş”un içindeki “boşluk”ta düşe kalka…
“Bana şunu mu demek istiyordu, sen de bunu öğreneceksin, şimdi gençsin ama yaşaya yaşaya aslında sana hiçbir şey öğretmeyen bu bilgiyi sonunda kavrayacaksın. Neyi? Her şeyin boşuna olduğunu mu? Ne insanın içinde, ne de dışında hiçbir şeyin olmadığını, sonunda insanın yaşama ilişkin varıp varabileceği yerin kabul edilemez, katlanılamaz boşluğunu mu?(s.164)”
İki günlük hastalık dönemimde okumuş olmaktan kaynaklı ruhumu daraltmış olması dışında pek güzel bir kitap. Ruhumu daraltmış olması da zaten metnin vuruculuğundan ve anlatılmak istenenin nitelikli bir şekilde anlatılmasından kaynaklanıyor; gerçi kitabın yazarı 'anlatılmak istenen' kısmına 'ben herhangi bir şey anlatmaya çalışmıyorum' diyerek itiraz edebilirdi eğer burada olsaydı.
Üniversite okumak için Ankara'ya gelen, okulu bitirmeyip felsefe bölümüne yazılan, babası ile ilişkisi pek de 'ideal' olmayan, uzattıkça uzattığı okul döneminde kendisine 'rezerve edildiğini' düşündüğü bir hayata kavuşmayı bekleyen ama o hayat'ın kendisine hiç gelmemesinin (veya kendisinin o hayata ulaşmak için çabalamamasının) yarattığı eksikliği derince yaşayan bir gencin öyküsü. Ayrıca aynı gencin zaman, mekan ve karakterlerin değiştiği paralel bir anlatıyı da sen diliyle okuyoruz. Varoluşunu yazmak üzerine kurmaya çalışan ama yazma konusunda da istediği hızda ve verimlilikte olmamaktan kaynaklı yaşadığı hezeyanı sürekli olarak yürüyerek atlatmaya çalışması tipik bir Ayhan Geçgin metni. Hatta bu yürüme mevzu Ayhan Geçgin kitaplarında o kadar sık ve derinlikli işleniyor ki Orhan Koçak, Tehlikeli Dönüşler kitabında Yusuf Atılgan'ın Aylak Adam kitabı ile Ayhan Geçgin'in kitaplarının karşılaştırmasını yapıyor.
Kitabı okumadan önce ve okuduktan sonra üzerine yazılmış ne var diye bir bakındım; pek bir şey bulamadım. Hadi eleştiri yazısını geçtim de ekşi sözlükte bile kitapla ilgili 5 yorum var ve bunların 4'ü sadece alıntı. Öğrenciliği Ankara'da geçmiş olanlar için ayrıca özellikle okunası bir kitap.
Yazar Hakkında
Ayhan GeçginYazar · 7 kitap
Ayhan Geçgin 1970 İstanbul doğumlu. ODTÜ Felsefe bölümünü bitirdi. İstanbul'da yaşıyor.
