Yazar:
Ayhan Geçgin
Reklam
Yorumlar ve İncelemeler
Ayhan Geçgin'in Son Adım adlı romanının ilk basımı 2011 yılında yapılmış.Okuduğum kitap, 2015 yılında yapılan 3. basım.Ne kadar uzun zaman bekletmişim kitaplığımda.
Romanın ilk dikkat çekici özelliği, çok da alışkın olmadığımız "sen anlatıcı"ya sahip olması.
Alisan, babasından kalma bir dairede, babaannesi ile yaşar. Öz babaannesi de değildir, üstelik, dedesinin üçüncü eşidir.
Birlikte yaşarlar ama birbirlerine dokunmadan. Babaannesinin yaşlı bedeninden tiksinir, içten içe küçümser.Konuşmalarını dinlemekten sıkılır.Babaanne Alevi ve Zaza'dır.Hangi dilde konuşursa konuşsun hoşlanmaz Alisan.
Hâlen yaşıyor olması, yaşamaktan zevk alıyor olması kızgınlık yaratır Ali İhsan'da (Alisan'da).Babaanne Süslü Çeginik, aslında hiçbir şey istemediği gibi ondan, yaşamını da kolaylaştırmaya çalışır torununun.Yalnızlığı ile arasına giren tek kişi olmasına kızgındır, Alisan.
Bir de abisi vardır, uzak bir ülkede yaşayan.
İsteksizce gidip geldiği işten çıkarılır.
Komşu kadın Kader girer hayatına Alisan'ın.Kader'le beraberken, duygusal kayıtsızlığından biraz da olsa silkinir, yine de söyledikleri ile söylemek istedikleri daima farklıdır.
Bir süre sonra da babaanne hastalanır.Babaanne ile Alisan'ın ilişki kurması, ancak hastalık döneminde olur.Süslü Çeginik, kocasının yanına gömülmek istediğini söyler Alisan'a, isteğini söylemekten çekinerek, biraz da yerine getirileceğinden emin olmayarak.Kısa bir süre sonra da ölür.
Alisan, babaannenin vasiyeti üzerine, cenazesini, Tunceli-Bingöl arasındaki Bindağ'a ( hayali) götürmek için yola çıkar.
Düzova'da kontrol noktasında durdurulur.Astsubay'ın elinde kimliği; " İstanbul'da mezar mı kalmadı?" diye sorması, bundan sonra yaşanılacakların, habercisidir.
Köyde, uzun zamandır görmediği halasının evine yerleşen Alisan, Memed eniştesi, damadı
"İnsan neden vasiyetleri yerine getirmek zorunda hisseder kendini?"Ayhan Geçgin, ODTÜ felsefe mezunu bir yazardır. Yazar edebiyat dünyasına, Kenarda adlı romanıyla tanınmıştır ve bu alanda istikrarını korumuştur. 
Bir Dava adlı romanıyla 2020 yılında “Orhan Kemal Roman Armağını’na” layık görülmüştür.
Yazar 
Son Adım kitabında Ali İhsan karakteri üzerinden yabancılaşma, kimik sorunsalı ve yitirilen ya da yitirilmesine ramak kalmış değerleri sorgulamaktadır. Kitap iki bölümden oluşuyor. Arka kapak yazısını okuduğunuzda çok farklı bir yabancılaşma, kimlik sorunu okuyacağınızı düşünüyorsunuz ancak kitapta bu konu daha ağırlıklı olarak ikinci bölümde aktarılmaktadır. İlk bölümde Ali İhsan’ın İstanbul’daki yaşamına tanık oluyoruz. Tutunma çabası içerisindeki kaybolmuşluğunu, vazgeçmişliğini, aile yaşantısını okuyoruz.Anne ve babasını kaybetmiş, abisiyle arasındaki uzaklık ve üvey babannesi ile yaşayan bekar bir erkek.Tüm bunları, ilk bölümde her şey bir sis perdesi altındaydı; beklentim ikinci bölümde bazı şeylerin daha net olmasıydı. Fakat ikinci bölümde de özellikle “vurucu” kısımlarda yine bazı noktalar belirsiz kaldı. Böyle olmasını açıkcası pek sevmediğimi söyleyebilirim.
Ayhan Geçgin bu romanında siyasi ve toplumsal meseleleri kaybolmuş bir karakter üzerinden anlatmak istemiş. Bu noktada anlatım yöntemi oldukça farklı ve merak uyandırıcı. Özellikle kaybolmuşluğunu yazım diline de “sen” anlatmıyla yansıtarak daha da etkin bir şekilde vurgulamış. Aynı zamanda yazar felsefe mezunu olmasının avantajlarını da kullanarak sorgulamalarını farklı şekillerde ele almış.
Konunun aslında esas olarak ikinci bölümde başladığını söyleyebilirim. Ancak anlatım bazı yerlerde belirsiz, bir sis perdesi ardında kalmasını ilk bölümde heyecanı diri tutan bir unsur olarak sevsem de ikinci bölümde gereksiz buldum. Oldukça yavan kalan yerler olduğunuEdebiyat
Ayhan Geçgin, ODTÜ felsefe mezunu bir yazardır. Yazar edebiyat dünyasına, Kenarda adlı romanıyla tanınmıştır ve bu alanda istikrarını korumuştur. Bir Dava adlı romanıyla 2020 yılında “Orhan Kemal Roman Armağını’na” layık görülmüştür.
Yazar Son Adım kitabında Ali İhsan karakteri üzerinden yabancılaşma, kimik sorunsalı ve yitirilen ya da yitirilmesine ramak kalmış değerleri sorgulamaktadır. Kitap iki bölümden oluşuyor. Arka kapak yazısını okuduğunuzda çok farklı bir yabancılaşma, kimlik sorunu okuyacağınızı düşünüyorsunuz ancak kitapta bu konu daha ağırlıklı olarak ikinci bölümde aktarılmaktadır. İlk bölümde Ali İhsan’ın İstanbul’daki yaşamına tanık oluyoruz. Tutunma çabası içerisindeki kaybolmuşluğunu, vazgeçmişliğini, aile yaşantısını okuyoruz.Anne ve babasını kaybetmiş, abisiyle arasındaki uzaklık ve üvey babannesi ile yaşayan bekar bir erkek.Tüm bunları, ilk bölümde her şey bir sis perdesi altındaydı; beklentim ikinci bölümde bazı şeylerin daha net olmasıydı. Fakat ikinci bölümde de özellikle “vurucu” kısımlarda yine bazı noktalar belirsiz kaldı. Böyle olmasını açıkcası pek sevmediğimi söyleyebilirim.
Ayhan Geçgin bu romanında siyasi ve toplumsal meseleleri kaybolmuş bir karakter üzerinden anlatmak istemiş. Bu noktada anlatım yöntemi oldukça farklı ve merak uyandırıcı. Özellikle kaybolmuşluğunu yazım diline de “sen” anlatmıyla yansıtarak daha da etkin bir şekilde vurgulamış. Aynı zamanda yazar felsefe mezunu olmasının avantajlarını da kullanarak sorgulamalarını farklı şekillerde ele almış.
Konunun aslında esas olarak ikinci bölümde başladığını söyleyebilirim. Ancak anlatım bazı yerlerde belirsiz, bir sis perdesi ardında kalmasını ilk bölümde heyecanı diri tutan bir unsur olarak sevsem de ikinci bölümde gereksiz buldum. Oldukça yavan kalan yerler olduğunuInsan bir hiç değildir.
ODTÜ felsefe bölümü mezunu Ayhan Geçgin kaleminden sıradışı bir eser. Pek tanınan bir yazar olmasa da 2011 yılı en iyi roman kategorisinde 4.sıraya yerleşmiş. Kaleminde Yusuf Atılgan, Oğuz Atay tadı var. Dil olarak, karakter kendi hayat öyküsü ve psikolojisini anlatırken sanki, yaşayan değil de şahit olan ikinci şahıs dili kullanması esere akıcılık vermiş. Göç eden, ve kimlik bunalımı ve uyum sorunsalı yaşayan kalabalık bir aile de yaşayan bir bireyin zamanla amaçsızlaşması duyarsızlaşması ve yanlızlaşmasını, gündelik hayat akışında öyle ince ince nakşetmiş ki yazar, büyük bir keyifle okuyor insan. Bazı cümleler var ki gerçekten çok vurucu.
"Çocukluktan çıkmaya başlayınca, diyorsun, bir arka odaya kapandım. kaçmak için kapandım, neyden, bir sürü şeyden, herhalde sizden de. öyle görünüyor ki bir daha çıkamadım.”
Yukarıdaki yorumların yanı sıra satır aralarına gizlenmiş ve en sonunda Jitem göndermesi ile netleşmiş siyasi bir tek taraftarlıkla Türkiye Cumhuriyeti devletini ve kurumlarını eleştirmesi ben de bir karşılık bulmamış hatta eserden aldığım bütün lezzeti bozmuştur.
Keyifli okumalar dilerim.
Puan vermedi·264 syf.··
Beğendi
·2020 192. kitabı
·3 günde okudu
·Okunma: 08 Aralık 2020 20:52
Uzun zamandır okuduğum hiçbir roman, sanırım beni böylesine derinden etkilemedi. (Kendimi sorgulamaya başladım.) Romanın okunma ortalamasına baktığımda, fazla olmamasına şaşırmıştım. Ama kitabı bitirince, nedenini kendimce anladım. Roman o kadar iyi ki, görmezden gelinmesini anlayışla karşılıyor insan. Çünkü adeta görebilenlere yazılmış...
Son adım
Ayhan Geçgin
Çok sarsıcı bir kitap. hem konu hem dil hem kurgu uyumlu bir şekilde insanı etkiliyor. kitabın başlarındaki durgunluk, zamanla yerini bir derinliğe bırakıyor. Çok beğendim. Ayrıca ana karakterin diğer insanları,giitiği yerleri tasviri olaylara bakışı ,işkence ve gözaltında kayıp gerçekliği muazzam anlatılmış. İki bölümlük bir kitap bu birinci bölüm serzenişler ikinci bölüm acı ama gerçeklerden oluşuyor.
Yalnızlık ,topluma yabancılaşma , köy boşaltma, kişisel bir konu gibi lakin herkes bu kitapta kendinden birşey bulacaktır diye düşünüyorum. Kitap usul usul içime işledi. Okumadım, yaşadım sanki. öylesine etkileyici ki yazarın diğer kitapları nasıl acaba diye merak etmemek elde değil. Bir kayıp hikayesi, bir yokoluş hikayesinde duyarlı her okur mutlaka etkilenecektir. Cümleler insanı sürekli düşünmeye sevk ediyor. Karakterin ruh haline sadık kalarak kurulmuş cümleler var.
Ayhan Geçgin, ODTÜ felsefe bölümü mezunu. İlk romanı “Kenarda” ile edebiyat dünyasına adım atıyor. Yazar “Bir Dava” adlı romanı ile 2019 yılı Orhan Kemal roman ödülünü alıyor.
“Son Adım” benim yazarla tanışma kitabım.
Kitabın son bölümünün psikolojik yükü çok ağır, okurken beni çok zorladı. Bu topraklarda yaşayan herkes okumalı yinede. Adım adım yarattığı gerginlik hissi ve sonlara doğru yarattığı kızgınlık hınç öfke ve boğucu atmosfer çok başarılıydı.
Ülkenin batısından doğusuna gidildikçe, görmek, duymak istemediklerimizle mesafe azaldıkça, olağan, sıradan yaşantıların birdenbire nasıl kesintiye uğrayacağı, hiçe sayılacağı, mahvolacağı hakkında sarsıcı bir tokat Son Adım. Türkiye toplumuna edebiyat içinden bir müdahale – dolaysız, sert ve tok sesli.
Esenkalın
Çok etkileyici ..!!
Beyaz toroslar.. Faili meçhuller… Cezaevi işkenceleri… 90’ lar… Kitap son 50 sayfasına kadar durağan ilerliyor ama yine de merak uyandırıyor son 50 sayfa suratıma tokat gibi işledi resmen.. Bazı yorumlarda sonunun çok abartılı olduğu söylenmiş. Hayır efendim abartı falan değil tam tersi az bile…! Gerçekleri görmek duymak bilmek istememelerinden ötürü yada gerçeklerin bu kadar acımasız olmasını kabullenememelerinden dolayı bu yorumların yapıldığını düşünüyorum.
Ayhan Geçgin'den okuduğum ilk kitap, ikinci tekil şahıs diliyle yazılmış edebi açıdan oldukça güçlü Son Adım. Yine bir yazara hayran olmanın ötesine geçmişim gibi hissediyorum. Kitabı çok beğendim, fakat son 40 sayfayı falan okurken aşırı zorlandım, mideme kramplar gire gire okudum desem abartmış olmam.
Ayhan Geçgin ile tanışma kitabım oldu Son Adım. Yazarımız ODTÜ Felsefe mezunu ve bunu satır satır her cümlesinde hissediyorsunuz. Bambaşka bir okuma oldu benim için, hiçbir beklenti ile öneri ile değil sürpriz şekilde elime aldım kitabı okumaya başladım ama beni içine nasıl hapsettiğini size tarif edemem. Anlatılanlar 30lu yaşlarında bekar bir adamın üvey babaannesi ile aynı evde yaşayarak sürdürdüğü hayatı diye tek başlıkta ifade edilse de çokça yarım kalır. Her sayfasından sonra yüreğim sıkıştı, son sayfalara değinmek bile istemiyorum güzel ülkemin karanlık yüzüyle bir kez daha tanıştırdı.
Net bir son veya olay örgüsünde kusursuzluk istiyorsanız sizi tatmin etmeyebilir lakin farklı anlatımı ile merak duygunuzu körükleyecek
Vakit bulduğunuz ilk an bu edebi şölene dahil olmalısınız, okumalısınız.
Puan vermedi·264 syf.··
Beğendi
·2020 95. kitabı
·5 günde okudu
·Okunma: 28 Aralık 2020 16:44
2020’de Bir Dava adlı eseriyle Orhan Kemal Roman Armağanı’nı kazanan Ayhan Geçgin’in 2011 yılında yayımlanan romanı Son Adım, geçen yılın son okumalarından biriydi benim için. Yazarı daha önce Uzun Yürüyüş adlı kitabını okuyarak tanımıştım. Son Adım’ı da Aralık ayının son günlerinde birçok farklı açıdan ilgiyle okudum.
🏔 🏔 🏔
Öncelikle yazarın bu kitapta “sen” anlatıcıyı tercih etmesi ve bunu ustalıkla kullanmasına şapka çıkarıyorum. Zira çok sık rastlamadığımız bir anlatıcı türüdür ikinci tekil şahıs ve okurla metin arasında sanki üçüncü bir kişi varmış hissiyatı oluşturur. Ama Ayhan Geçgin, bu anlatıcı tekniğini öyle bir kullanmış ki romanın daha hemen başlarında o mesafe ortadan kalkıyor ve siz ana karakter “Alisan”ın (Ali İhsan) karışık zihninin içinde buluyorsunuz kendinizi. Bu, karanlık, yalnız, hayatta neyi beklediğini bilmeden askıya asılmış bir giysi gibi bir şeyler olmasını bekleyen ama beklerken de bu bekleyişin saçmalığını bilen bir adamın zihni ve yazarın muazzam bir etkiyle yaratmayı başardığı bu atmosfer aynı zamanda romanın geneline hâkim.
🏔 🏔 🏔
Bütün bunlara ek olarak, yazarın maharetle alt metinde sakladığı (ama yayın evinin arka kapak yazısı için seçtiği alıntıyla
anlamsız bir şekilde açık ettiği) bir toplumsal ve politik teması var romanın. Romanın son 40-50 sayfasında yüzünüze atılmış bir tokat etkisi yaratan bu kısım öyle güçlü ki son dönemde bu denli bir dehşeti bu kadar edebî anlatan başka bir metin okumadım. Yazarın, baştan beri okuyucuya izini sürdürdüğü durağanlığı bıçak gibi kesen bu kısım, her ne kadar politik bir içeriği ağır bir şekilde anlatıyor olsa da, romanın konusunu tam olarak oraya çekmiyor kanımca. Bence arka kapaktaki buna dair vurguya rağmen roman hâlâ yapayalnız bir adamın hayattaki anlamı arama hikâyesi.
🏔 🏔 🏔
Son söz
"Son Adım"ın Sorgulamak·259 syf.·Edebiyat
7/10
2019 45. kitabı
Kitabı okumaya başlıyorsun ve kitabın anlatımını farklı buluyorsun. Bu anlatım, Yusuf Atılgan'ın "Aylak Adam" isimli kitabına benzer buluyorsun. "Aylak Adam" isimli kitapta, üçüncü tekil şahıs şeklinde gittiğini görüyorsun. Bu kitapta ise, ikinci tekil şahıs şeklinde gittiğini görüyorsun. İki kitabın da, bu anlatım tarzlarıyla farklı olduğunu belirtiyorsun.
Kitabın iki bölümden oluştuğunu, bu iki bölümün de farklı olduğunu görüyorsun. Birinci bölümü çok sanatsal buluyorsun; acıyı dramatize ederek anlattığını ve bunun yanında da cinsel ögelerin de devreye girdiğini görüyorsun. Baş karakterin girdiği ruh halini kendine benzetiyorsun, hatta kitapta bahsi geçen babaanne karakterini gerçek hayatta (bu kadar olmasa da) kendi babaannene benzetiyorsun. O satırları okurken zorluk çekiyorsun, son birkaç aydır babaannenin bu durumda durumda olduğunu anımsıyorsun.
İkinci bölümde ise, konunun farklılaştığını görüyorsun. Doğuya gidiş başlıyordu ve oraya gidince bir kimlik kavramı devreye giriyordu. Konu esas işte burada başlıyordu. Anlatımın yer yer yavan kaldığını, biraz daha detaylı bir anlatım söz konusu olsaydı eğer, daha iyi olacağını düşünüyorsun.
Yalnızlık, topluma yabancılaşma gibi unsurları ele almasının yanı sıra yazar, kimlik ve dil unsurlarını da sorguluyor. Bazen katılıyorsun, bazen de katılmıyorsun. Kitabı okudukça, kapana kısılmış hissine kapılmaya başlıyorsun ve bu da anlattığı konu itibariyle doğal.
Yazar felsefe mezunu, haliyle sorgulaması ve sorgulatması, insan psikolojisi üzerinden sosyolojik tespitler yapmasını da normâl karşılıyorsun. Farklı anlatım tarzıyla okunabilecek bir roman.
Yazar Hakkında
Ayhan GeçginYazar · 7 kitap
Ayhan Geçgin 1970 İstanbul doğumlu. ODTÜ Felsefe bölümünü bitirdi. İstanbul'da yaşıyor.
