Cemile kaya
@Cemilerkankaya
10 okur puanı
Ekim 2025 tarihinde katıldı
Parmak izi..
Mutfakta boş boş dolaşırken baharatlığı açtım. Annem baharatları
kaşıkla değil, eliyle koyardı. Kırmızı biberin içinde
parmak izini gördüm. Bir tutam almış kapağını kapatmış... O an bir daha hiçbir yerde iz bırakmayacağının farkına vardım.
Reklam
Sanatseverim
Bu kız da öyleydi. Katıldığı sergi açılışında konuşulan, olan
biten her şeyi heyecanla anlatıyordu bana. "Sanatseverim"
diyordu kendisi için. Oysa yalnızdı. Ben onun yalnız olduğunu
biliyordum. Sanatı sevmek kendini sevmekten daha kolay
geliyordu ona. Hepsi bu. Elimden gelse, daha doğrusu onun
beni yargılamayacağını bilsem, onu eve davet ederdim akşamlan
ve bir daha da hiç yalnız bırakmazdım.
"Bir çocuk" demiştim, "daha okul çağma bile gelmemiş bir çocuk, nasıl düşünür bunca şeyi?"
Franz gülmüştü. Bu, gözyaşlarını tebessümle kurulayan birinin gülüşüydü.
"Bir zamanlar çocuk olduğumuzu unuttuğumuz gibi, çocukluğun neye benzediğini de hatırlamıyoruz değil mi Behiye? Çocukken ne çok şeyi düşünüp anlayabildiğimizi unutuyoruz.Biraz büyür büyümez, etrafımızdaki çocukları dertsiz
tasasız mahlukatlar sanmaya başlıyoruz. Onlara dünyanın gamından uzak, aptal, mutlu, minik şeylermiş gibi davranıyoruz.
Oysa dönüp bakmaya gücün yeterse, kendi çocukluğunu bir hatırlasana. Ömrümüzün en kırılgan, en zor günlerini
orada geçirmedik mi? En çok o zaman incinmedik mi?
Sevmeyi daha iyi bilmez miydik çocukken? Sevdiğimiz uğrna başka mutluluklardan vazgeçmeyi, sessiz bedeller ödemeyi. . .
Bir çocuk her şeyi bilir Behiye, ama en çok incinmeyi . . .
Çocukluk kadar incitici bir şey var m ı ş u dünyada? Mutlu bir çocukluk olabilir mi?"
Çocuk olmaya çalışan bir adam ve adama benzemek mecburiyetinde kalan bir çocuk. İkisi de hem adamdı hem çocuk. Ama aslında ne adam ne de çocuk ...
İnsan da böyle bir şeydi işte. Az sonra eriyeceğinden habersiz
minik bir kar tanesi gibi. Bir yerden bir yere gittiğini
düşünürken, aslında havada savrulup dururdu. Biricik olduğunu
sanırdı ama ne yaparsa yapsın dai m a öbürlerine benzerdi.
Bölünüp dururdu kalabalığın içinde insan. Kendi n i
kendine, kendini başkalarına, sonra başkalarını yine kendine
bölerdi. Hiç'e varıncaya kadar bu hep böyle sürerdi. Diliyordu
artık Rıdvan, her şeyin hiçbir şey olduğu bir dünyada
yaşıyordu. Kumla çöl, damlayla derya birdi. İnsansa, kendisi
olmaktan çok Havva'nın torunlarından biriydi. Herhangi
biri. Yazılmış bütün hikayeler, yaşanmış bütün günler, kurulmuş
bütün hayaller, onlara sahip çıkmaya çalışan zavallılara
rağmen, insanlığın ortak havuzuna aitti_ Kendini bugünün
ve dünyanın efendisi sananlar da tıpkı geri kalanlar gibi,
er ya da geç, kar taneleri misali zamanın ve uzayın içinde,
o kudretli efendinin göğsünde eriyecekti. Hayat bizden öncekilerin
çıkardığı bir hırkadan başka bir şey değildi. Biz giyecektik,
bizden sonrakiler giyecekti. Birbirimizin terini kokacaktık.
Birbirimizin ayıbını, günahını ve sevabını taşıyacaktık.
Hepimiz bir olacaktık.
Reklam