Anladım ki, ben hiç adım atmamışım. Hep olduğum yerde kalmışım; hep uysal, sakin, ciddi, hep kontrollü, hep bir sonraki adımı düşünen, düşüne düşüne atmaktan vazgeçen biriymişim. Hiç ilerlememişim.
"Bir şeyler insanı törpülüyor."dedi Ersin. "Hayatın kendisi mi iş mi bilmiyorum. Ama yıpranıyor insan. Böyle giderse hayat tembeli olacağım diye korkuyorum. "
Evin varlığı, gergin aile bağları, sarsılmaz kurallar, kurulu düzen demekti. Ev ve çevresi kutsal alandı, suçu orada işlemenin cezası iki katına çıkıyor, ceza, daha suç işlenirken çekilmeye başlanıyordu.