“Terbiyeli, güvenilir, her şeyi gözünüzden okuyan, anlayışlı, sorun çıkarmayan bir çocuk… Aslında çocukluğunu yitirmiş olan bir çocuk… Peki, benim çocukluğuma ne oldu? Onu benden çalmadınız mı? Artık geri dönemem, yitirdiğim çocukluğumu yeniden yaşayamam. Baştan beri bir yetişkindim, hiç çocuk olamadım… Yeteneklerim — onlar hep kötüye mi kullanıldı?”
Genelde geçerli olan düşünceye göre, çoğu zaman ana/babaların "medarıiftiharı" olan bu insanların güçlü ve kararlı bir öz güvene sahip olması gerekir; ancak gerçekte durum bunun tamamen tersidir... El attıkları her işi iyi, bazen de mükemmelliğe varan düzeyde başarırlar, hayranlık uyandırırlar, belki de kıskanılırlar; fakat bütün bunların bir yararı olmaz. Parlak görünümlerinin altında bunalım, boşluk duygusu, kendine yabancılaşmış olma ve varlıklarının anlamsız olmasından duydukları kuşkular pusuda bekleyerek zayıf bir anı kollar.
içsellestirici çocuklarm kendi kendilerine yetebilme hâlleri, onlarin bir
yardima gereksinim duymadiklari izlenimini verir Onlari iyi oldugu ve
kimsenin onlari dikkatlice gözetlemesine gerek kalmadan yasayip gittikleri
kabul edilir. Ebeveynleri onlara dogru yapacaklari konusunda güvenir ve
yasl ruhlar' olarak nitelendirilebilirler. Onlar isteyerek böyle davranirlar ve
kendilerine asiri güvenen birey rolünü canlandirirlar. Bu durum, yetiskin
olduklarinda baskalari için kendilerini yormalarina neden olur.
İçselleştiriciler, zihinsel olarak aktiftir ve bir şeyler öğrenmeyi severler. Kendi içlerine dönerek ve hatalarından yeni şeyler öğrenmeye çalışarak, içten dışa doğru problemleri çözmeye çalışırlar. Hassas bir yapıları vardır ve sebep sonuç ilişkisini anlamaya çalışırlar. Hayatı kendilerini geliştirmek için bir fırsat olarak görürler ve daha yetkin olmaktan zevk alırlar. Daha fazla çalıştıklarında daha iyisini yapacaklarına inanırlar ve problemleri kendi başlarına çözmek için içgüdüsel olarak sorumluluk alırlar. Endişe duymalarının başlıca sebebi, başkalarını kızdırdıklarında kendilerini suçlu hissetmeleri ve sahtekâr olarak görülmekten korkmalarıdır. Onların bir ilişkideki en büyük kayıpları, fazlasıyla fedakâr olmaları ve başkaları için ne kadar çok şey yaptıklarını görünce gücenmeleridir."