ve gözlerimi kısıp çocukluğumdan bu yana kaybettiğim her şeyin buraya sürüklendiğini hayal ettim; şimdi burada, hepsinin önünde duruyordum ve yeterince beklersem tarlaların ötesinde, ufuk hattında ufacık bir figür belirecekti; ben onun Tommy olduğunu öğrenene kadar yavaş yavaş büyüyecek ve bana el sallayacak, belki seslenecekti. Hayalim bundan öteye hiç gitmedi –buna izin vermedim– ve gözyaşlarım yüzüme aksa da ne hıçkırarak ağladım ne de kontrolümü kaybettim. Sadece biraz bekledim, sonra arabaya döndüm; nerede olmam gerekiyorsa oraya gitmek için…