Kim olduğumu bilmiyorum.
İnsanlara kendilerinin kim olduğunu göstermekten ibaretim. İnsanlar beni çok seviyor. İyi biri miyim o halde? Hayır. Beni ben olduğum için sevmiyorlar. İnsanlar bencil. İnsanlar beni kullanıyor. Herkes kendini beğenmiş. Aslında kendilerini seviyorlar. Onlara onları gösteriyorum. Bu yüzden beni seviyorlar. İşte. Benim bulunduğum evde yaşadığı için kendini benim sahibim sayan kişi geliyor. Karşıma geçip gülümsüyor. Ben de her seferinde bana gülümsüyor sanıp gülümsüyorum. Ona kendini güzel gösteriyorum. Halbuki o kendine gülümsüyor. Ben yalnızca bir aynayım. Beni güzel yapacak tek şey yansıttığım, değil mi? Makyaj yapıyor karşımda, poz veriyor. Fotoğrafımı çekiyor. Ama fotoğrafa bakan kimse bana önem vermeyecek. Her zamanki gibi. Çekip gidiyor. Bense buradayım. Kızıyorum ona, arkasından bağırıp çağırmak istiyorum. Seni sana ben güzel gösterdim! Telefonunda güzel görünmek için filtre üstüne filtre koyuyorsun. Bense seni görmek için bekliyorum her gün. Sana gülümsüyorum, sen de kendini güzel sanıyorsun. Bazen tozumu alıyorsun, beni seviyorsun sanıyorum. Nasıl seviniyorum, nasıl heyecanlanıyorum... Tertemiz gösteriyorum sana seni, bir tane olsun güzel söz bekliyorum. Sen ne yapıyorsun peki? Yine fotoğraf çekiyorsun. Beni değil, içindeki kendini. Karşıma geçip kendinle konuşuyorsun. Benimle hiç konuştun mu? Kim olduğumu bilmiyorum. Senin yüzünden. Benimle konuşmuyorsun, bana değer vermiyorsun, benim varlığımı bile hatırlamıyorsun ki. Ben, peki ben? Ben ne yapıyorum? Her gün seni bekliyorum, sana seni güzel göstereyim diye. Suç bende! Suç bende! Ne diye boşa uğraşıyorum? Bundan sonra sen bana nasıl davranıyorsan ben de öyle davranacağım. Bana gülümsemediğin sürece ben de sana gülmeyeceğim. Aynana da filtre koyabilecek misin bakalım? Kendini güzel