Yarımada artık ortak yazı dili olarak İtalyancayı paylaşıyor olsalar bile, 1871'de halkın neredeyse %70'i ve 1900'de%50'si okur yazar değildi. 1860'da İtalyan nüfüsunun neredeyse %98'i gündelik yaşamda İtalyanca değil, farklı Lehçeleri konuşuyordu. Kuzeyden Sicilya'ya gönderilen öğretmenler İngiliz zannedildi. Bir Fransız yazarın aktardığına göre, 1860'ta Napoli'de insanların "Yaşasın İtalya! " diye bağırdıklarını, sonra da "İtalya" nın ne anlama geldiğini sorduklarını kulaklarıyla işitmişti.
Üyeleri birinci konsül tarafından atanan bir Devlet Konseyi, yasa önerileri yapacaktı. Tribünlük, yasa önerilerini görüşecek ve bir Yasama Organı da yasaları oylayacak ama görülmeyecek. Yeni yasada nelerin olacağını soran bir adamın, "Napoleon Bonaparte" yanıtını almasıyla ilgili sık anlatılan öyküdeki gerçeklik payı hiç de az değildi.
Napoleon, Lodi Savaşı'nda Avusturya kuvvetlerine karşı kazanılan ve Milano' nun yolunu açan zaferden sonra şu düşüncelere kapıldı:"Üstün Bir varlık olduğumu fark ettim ve o zamana kadar yalnızca büyülü bir düş olarak düşüncelerimi dolduran büyük şeyler gerçekleştirme tutkusunu kazandım. Sanki havada yol alıyormuşum gibi, dünyanın altımdan hızla aktığını gördüm."