Yunus
@Ceyranci
Dünyada görmek istediğin farkı sen yarat..
Elektrik-Elektronik Mühendisi/Öğretmeni
Yüksek Lisans
Şırnak
9 Eylül 1994
4144 okur puanıMayıs 2017 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitap
Camus’nün Düşüş kitabını okurken en çok insanın kendi vicdanıyla yüzleşmesinin ne kadar zor olduğunu fark ettim. Clamence’in dışarıdan güçlü ve başarılı görünmesine rağmen içten içe yaşadığı çelişkiler, bana aslında hepimizin hayatında benzer sorgulamalar olabileceğini hatırlattı. Hepimiz bu konuda benzeriz. “Hakim-yargıç” meselesi çok dikkatimi çekti; çünkü insan çoğu zaman başkalarını eleştiriyor ama en sert yargıyı kendisine yapıyor. Kısa ama etkisi uzun süren, düşündüren bir kitap oldu.
Reklam
Maksim Gorki’nin Ayak Takımı Arasında’sını okurken, bir hanın bodrumunda soluk alan kayıp ruhların dünyasına çekildim. Toplumun dışladığı bu insanlar—evsizler, hayal kırıklığına uğramışlar, yalnızlar—beni hem hüzünlendirdi hem de düşündürdü. Luka’nın insanlara umut veren yalanlarıyla Satin’in acı gerçekleri arasındaki çatışma, kitabın belkemiği oldu benim için. Luka’nın iyimserliği bazen içimi ısıttı, ama sonra düşündüm: Geçici avuntular, insanı hakikatten uzaklaştırır mı? Satin’in özgürlük vurgusu etkileyiciydi, ama onun bile eylemsizliği, sözün gücünü sorgulamama neden oldu.
Karakterlerin her biri, toplumun yok saydığı duygularımızı yansıtıyor gibiydi: Baron’un geçmişe tutunma çabası, Anna’nın sessizce kabullenişi, Actor’un kendini avutma biçimi… Gorki, bu insanları “kötü” ya da “kurban” olarak değil, karmaşık ve insani halleriyle sunmuş. Diyaloglar o kadar gerçekti ki, bazen onlarla aynı odada soluk aldığımı hissettim.
Kitap bana şunu sordu: Hayatta kalmak için yalanlara sığınmak mı yoksa gerçeklerle yüzleşip parçalanmak mı daha cesurca? Toplumsal eşitsizliklerin gölgesinde bile insan onurunun nasıl direndiğini gösteren bu eser, bence yalnızca Rusya’nın değil, tüm çağların sesini taşıyor. Çünkü dibe itilenlerin hikâyesi, aslında hepimizin kırılganlığının aynasıdır bence.
Son olarak uzun zaman sonra Gorki’yi okuduğum için çok mutluyum. Muhteşem bir eser. Herkese tavsiye ederim. İyi okumalar.
Di vêkî demê dirêjî de, dawî, dikarim bibêjim ku kitêba helbestên Kurdîyekî din jî qedand. Di salên dawî de, ez gelekî kêfxweş im ku bihayê kitêban helbestên Kurdî dadim. Niha, ez di şûnê kêfxweşiyê de ku vê kitêbê qedand.
Helbestên vê kitêbê, bi min re, bi zimanekî sade ne û gelek kes dikarin wan fêhmbikin. Bi ceribandin, hinek peyvên giran jî têne bikaranîn, lê bi gelemperî ez kitêbê hez kir. Gelek kitêbeke xweş e.
Ez jî pêşî jî ji nivîskarê vê kitêbê hinek din xwendiye. Li gel min jî hinek kitêbên din hene ku ez hîn jî xwendinê wan nekirî. Inşallah, di demeke nêzîk de wan jî dixwînim.
Ez vê kitêbê ji hemû kesan re pêşniyar dikim. Xwendinê kêfxweş hûn hemûyan!
Yeni yıla Mehmed Uzun'la girmek...
Kendi adıma daha iyi bir başlangıç olamazdı sanırım. :)
Mehmed Uzun'nun, Bir Romanın Hatıra Defteri kitabı 1998-2003 yılları arasındaki, zaman zaman gündelik yaşamından zaman zaman da yapmış olduğu çalışmalardan söz eden günlük tarzı bir eserdir.
O günlükleri okurken çoğu zaman yaşamış olduğu sorunları ve ne yazık ki boğuşmak zorunda kaldığı hastalıklardan zaman zaman söz etmektedir.
Ayrıca kitabın güzel yanı bence şu, birçok yerli veya yabancı yazar ve sanatçılarla anıları da yer almaktadır.
Okuması keyifli ve Mehmed Uzun'u daha iyi okuyup anlamak isteyenlere kesinlikle tavsiye edebileceğim bir eser. Kitabın üstünde Mehmed Uzun olur da o kitap okunmaz mı :)
Keyifli okumalar dilerim...
Kitap 11 yaşında engelli bir çocuğun yaşamını anlatıyor. Çocuğun adı da Melody.
Melody yürüyemiyor konuşamıyoruz kendi başına yemek yiyemiyor hiçbir şey yapamıyor. Yapabildiğini tek şey düşünmek. Evet sağlıklı, hatta zeki olabilecek seviyede düşünüyor ama düşündüğünü ifade edemeyen bir çocuk. Kitabı okumaya başlamadan önce tüm bir yaşamı kapsadığını ve kitabın da onun hayat hikâyesi olduğunu düşünüyordum. Ama ne yazıkki orda yanılmışım. Kitap 11 yaşında kadarki süreci anlatmış. Engelli bir çocuğun toplumda nasıl karşılandığını. Nasıl en ufak bir durumda göz ardı edilebileceğine dair güzel bir hikâye. Diğerlerinden farklı ve siz onlara göre "eksik" iseniz sizlerin aslında onlar için pek de önemli olmadığınızı gösterir. Sizin için küçümseyici olmaları kaçınılmaz. Bu toplumun her kesiminde geçerli olan bir şey. Her ne kadar "Engelli" de olsalar onların da en nihayetinde düşündüklerini, konuşmak istediklerini kendilerini ifade etmek için çırpındıklarını ne yazık ki unutuyoruz. Kızın ailesi onunla sevgiyle ilgilenmekten vazgeçmeyerek en azından kendisini ifade edecek bir yol bulmayı başarılar. Küçük ve engelli bir kız çocuğunun kelimelerin gücünün senelerce içinde taşıdığını ve en nihayetinde kendisini ifade edebilmedeki mutluluk aslında her şeye değer. Konuşmanın kıymetini konuşmak için can atan ama kişisel engellerinden konuşamayan bir çocuktan dinleyelim. Kelimelerin gücüne bir de engelli bir çocuğun gözünden bakalım. Kitaptan geçen bir alıntı ile sonlandırıyorum. Hepinize keyifli okumalar...
"Herkes kendisini ifade etmek için kelimeleri kullanıyordu. Ben hariç. Ve eminim ki tüm bu insanlar kelimelerin gücünün farkında değildi. Oysa ben farkındaydım.
Düşüncelerin kelimelere ihtiyacı vardır. Kelimelerin de sese."
Reklam