Oturmuşum, iş güç derdindeyim,
Bir sinek — tek kişilik bir orkestra gibi —
Kulağımda konser veriyor.
“Git!” diyorum,
Belki laftan anlar diye.
Ama nerede...
Sanki prim alacak,
Müdür gibi dolanıyor masamda.
Elimin tersiyle selam ederken,
İçimden geçiyor tek cümle:
“Keşke bu sineğin mesaisi bitse…”