Babaların sevgilerini göstermediği gibi babalara da sevginin gösterilmediği bir toplumda yaşıyoruz. Erkek evlat ile baba arasındaki görünmez bağ çok farklı. Babalar belki en çok kızlarını sever ve aynı şekilde kızlar daha çok babalarına sevgilerini gösterirler. Ancak oğlu ile olan ilişkisi ne kadar sorunlu gibi olsa da ömrünün sonunda veya vefatından sonra derinlerdeki o sevgi köpürerek günyüzüne çıkar ve tüm haşmetiyle kendini hissettirir. Hele farklı sebeplerden ötürü babası ile anılar biriktirememiş kişilerde bu his daha çoskundur.
Kemal Varol güzel bir baba oğul romanı bizlere armağan etmiş. Aynı zamanda yol hikayesi de olan romanda kelimeler tam yerinde duygularıyla birlikte çok güzel kullanılmış.
Baba sessizdir. Onun çığlıkları gönlündedir. Yavrusuna düşkünlüğü kelimelerle ifade edilemez. Dağ gibi sessiz ama bir o kadar da yerin altındadır.
Babasını kaybetmiş kişiler için çok daha fazla etkili olan kitap halen hayatta olan babaların kıymetini bilmek adına etkileyici bir kitap.
Bir insanın hayatını adadığı uğraşları ömrünün sonuna kadar aynı çoskunlukta götürmesi ne kadar güzel. Hayata bir anlam katıyor. Bazen oğulları tarafından anlaşılamayan babaların kaderi olsa gerek. Hayattaki babalarımızın kıymetini bilin ve isteklerini yerine getirin. Pişmanlık bu hayattaki en kötü şey olsa gerek. Türk edebiyatından okunası güzel bir kitap.
Kalın sağlıcakla