Fatma Çiçek
@Cicek_145
✓ "Şimdi söyle İbrahim, ben bu dünyadan sağ mı gittim, ölü mü kaldım..."
✓ "Ben mi suçluyum şimdi, bu kadar günahkar varken çiçeği koparan adama kızdım diye."
"Piraye öldü aşkından yine de dönmedi Nazım'a."
"Tanrım gülleri ve sessiz harfleri koru!"
"Çın çın ötüyor yüreğimin kökünde
şu dünyanın ıssızlığı.
Tanrı kimsenin başına vermesin
böyle bir yalnızlığı!"
"Ve şimdi şöyle dua ediyorum Tanrı’ya: Olanlar oldu Tanrım. Bütün bu olanların ağırlığından beni kolla!", 10 Mart
98 okur puanıŞubat 2019 tarihinde katıldı
HIV’den daha ölümcül bir hastalığı vardı bu adamın. Üzüntü. Çok üzgündü.
Hep öyle olacaktı. Üzgün ölecekti. (s.530)
Kinyas ve Kayra
Hanginizden daha çok nefret ettim emin değilim. Hoşça kal Tolga ve onun arkadaşı…
Kinyas ve Kayra
Hanginizden daha çok nefret ettim emin değilim. Hoşça kal Tolga ve onun arkadaşı…
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
İstasyonda bir kadın durmuş, gelene geçene:
-Benim Ahmet'i gördünüz mü? diyor.
Hangi Ahmet’i yüz bin Ahmet’in hangisini?
Yırtık basmasının altında kolunu çıkararak, trenin gideceği yolun, İstanbul yolunun aksini gösteriyor:
-Bu tarafa gitmişti, diyor.
O tarafa? Aden'e mi, Medine'ye mi, Kanal'a mı,Sarıkamış’a mı, Bağdat’a mı?
Ahmet’ini buz mu, kum mu, su mu, iskorpit yarası mi, tifüs biti mi yedi? Eğer hepsinden kurtulmuşsa, Ahmet’ini görsen, ona da soracaksın
-Ahmet'imi gördün mü?
Hayır... Hiç birimiz Ahmet’ini görmedik. Fakat Ahmet'in her şeyi gördü. En alasından cehennemi gördü.
Anadolu Ahmet’ini soruyor.
Yazmaya zamanım olsaydı ansiklopedi yazardım. Romanlar, elleri nasırlaşmamışlar için. Daktiloyla sevişenler için. Edebiyat, icki içtikten sonra sarhoş olup, sızmadan önce önlerindeki peçeteleri karalayanlar için!
Sayfa 100
İlkokul ögretmenleri gibi. Bir dakika boyunca gürültülerinden çıldırdığı çocuklara tiz ve yüksek sesle bağıran, bir saniye sonra da dünyanın en sefkatli insanı olduğunu kanıtlamak istercesine, fısıltılı bir sesle diğer ders konusuna geçileceğini söyleyen öğretmenler gibi. Bazı meslekler insanı şizofrenliğe iter. Gardiyanlık, polislik, askerlik, politikacılık... O kadar zordur ki, yapılan işi hayattan ayrmak.
Kisinin karakterinden söküp atabilmesi. Hele çalışma saatleri sonunda gündelik hayata maruz kalmalar, otoritesiz ve üniformasız. Delirmelerine nedendir bütün bunlar.
Sayfa 98