Sanatım, kemanım benim için belki sana bir hayal veriyordu... Mevcudiyetim bir güzel sesten ibaret... Şimdi artık o da sustu... Geçmeyecek bir ruh hastalığıyla malûlüm Cavidan... Bu hastalık aydan aya, günden güne daha kuvvetle bastırıyor...
Demek birçok hayallerden, ümitlerden, beyhude çırpınmalardan sonra bu hale düşmüştüm öyle mi? Ben ki gönlüm istemediği vakit en sevdiklerimin hatırı için bile keman çalmayı zül saymış, daima reddetmiştim...
Kafamın içinde ona söylenecek uçsuz bucaksız şeyler bulunduğunu hissediyordum, senelerce söylense bitmeyecek şeyler... Fakat hiçbiri şu anda aklıma gelmiyordu.