Gülbahar, dağlılara haksızlık ediyorum, diye kendi kendine çıkıştı. Onlar babam gibi değiller, konuk gelmiş, yakarıcı gelmiş bir insanı tutsak kılmazlar. Onlar kendilerine umucu gelmiş bir kadına ne için olursa olsun dokunmazlar, bir kadın onlara ne yaparsa yapsın ona el sürmezler.
Ahmet zindandan çıksaydı, bir gece gelseydi, onu atının sırtına atsaydı, sürseydi bol ceylanlı çöle... Orada uzun çadırlı Kürt obaları, oymakları vardı. Ve Kürtler konuksever olurlardı. Bir de Ağrıdağı insanına bir başka türlü bakarlardı. Bir başka dünyanın yaratığıymış, kutsal bir şeymiş gibi.