Sonsuza denk lanetlemek diye bir şey var mıydı, karşılaştığım zorluklar hiç bitmeyecek miydi? Uzun, öfkeli adımlarla, paltomun yakasını kaldırmış, yumruk yaptığım ellerim ceplerimde yürürken yol boyunca talihsiz yıldızımı azarlıyordum.
Son birkaç aydır niye bu kadar zorluk çekiyordum? Kendi mutlu doğamı göremez olmuştum ve her yerde karşıma en olmadık terslikler çıkıyordu. Ne zaman bir banka otursam ya da bir yere gitsem küçük ve önemsiz sorunlarla uğraşmam gerekiyordu, dahası incir çekirdeğini doldurmayacak bu şeyler beynimin içine işliyor, beni tüketip güçsüz bırakıyordu.
Nasıl da her şey sürekli kötüye gitmişti! Sonunda hemen hiçbir şeyim kalmadı, ne bir tarağım vardı ne de canım sıkıldığında okuyabileceğim bir kitabım...
Ben bilmek istiyorum, hayat gerçekten bir avuç yerde durmadan dönüp durmak, sonra da yaşlanıp ölüp gitmek mi, yoksa bu dünyada başka türlü yaşamak da mümkün mü?