İnsan ömrü, avucunda tuttuğun bir karahindiba gibidir; tüm varlığınla sımsıkı sahiplendiğin o an, bir nefeslik rüzgarla dağılıp giderken aslında binlerce yeni başlangıca savrulur...
Bazı çiçekler sadece açmaz, bir umudu müjdeler. Dalların ucundaki bu beyaz sessizlik, hayatın her şeye rağmen yeniden başlamaya değer olduğunu hatırlatıyor…
Zamanın parmak izleri sadece yüzümüzde değil, dökülen yaprakların her kıvrımında gizli. Toprağa düşmek bir son değil, yeni bir döngünün sessiz başlangıcıdır…