Seni böyle seversem asarlar beni
Bir deniz fenerinin söndüğünü görürsün
Seni böyle seversem asarlar beni
Bir deniz fenerinin söndüğünü görürsün
Evlerine kapanır ah bütün gemiler
Sis basınca o limanları kime kalırsın
Seni böyle sevdiğimi bilseler de bilemezler
Ay batar bir bulut kaynar duyamazlar ki
Seni böyle sevdiğimi bilseler de bilemezler
Gün doğar yer oynar yerinden duyamazlar ki
Seni böyle seversem asarlar beni
Yokluğunu anlatılarını önce bir güzel
Dudaklarım catlayınca susuzluğuna
Bir sabah tam beş bucukta ipe cekerler
Seni böyle sevdiğimi bilseler de bilemezler
Ay batar bir bulut kaynar duyamazlar ki
Seni böyle sevdiğimi bilseler de bilemezler
Gün doğar yer oynar yerinden duyamazlar ki
Ay batar bir bulut kaynar duyamazlar ki
İbrahim Karaca
İbrahim KaracaDÜŞ YANGINIŞiir
İnce cam kesikleriyle cebelleşiyorum
Yaram açılıyor, ben yanıyorum
Bir dümen gibi dönüyor başımdaki her bulut
Bulutlar dağılıyor, ben dönüyorum.
Yandı ellerimde ne varsa; hatıra de, kitap de...
Bir dilsizin figanıyla sözcüklere susuyorum
Boğazım bir tören sonrası hülyalar kuruyor şimdi dilimde
Dilim konuşuyor, ben susuyorum.
Söndü ateş, harlamaz bu küller
Kırlardan geçiyorum, ellerimde menekşe güller
Düş yangınından uyanamadım, uyuyorum
Hayallerim dört nala, ben duruyorum.
Azaldı içimde sevgi seli
Sevgisiz insanları anlamadım, anlayamıyorum
Ahıma yüklediğim bu soğuk bakışta
Ahım savaşıyor, ben barışıyorum.
Yoksa ben de mi takacaktım başıma kırları
Elli düvel gençleşir, ben yaşlanıyorum
Kırlangıçlar da döndü sözünden, gelmedi kır ayları
Aşıklar bekliyor, ben ölüyorum.
