Oruç Aruoba'nın intihar etmeye karar verdiği bir akşam küçük kızı Filiz yıllar sonra okusun ve onu tanısın diye yazdığı bir mektup. Yazar o gece intihar etmemiş ve kızı yıllar sonra bu mektubun kitaplaştırılmasını kabul etmiş.
Çok özel, çok anlamlı, çok değerli... Okuduğum en gerçek ve en çarpıcı metin diyebilirim bu kitap için. Her satırının ağırlığını birazdan ölecek olan benmişim gibi göğüsümde hissettim. Bu satırları herkesin okumasını, okuyup anlamlandırmasını çok isterdim. Sokağa çıkıp insanları omuzlarından sarsarak okutmak istiyorum bu metini. Okuyun ama anlamak isteyerek okuyun diye bağırmak istiyorum.
ZilifOruç Aruoba · Sel Yayıncılık · 20172,443 okunma
Evet, işte, yalnız, şu: Beni tanıyacaksın... Başka bir şey istememiştim ki zaten, yaşamım boyu... — Garip değil mi: şimdi, yaşamım boyu isteyip de elde edemediğim bir şeye, şimdi, öldükten yıllar sonra, kavuşmak...
Ama düşün: Nedir ki ‘başarı’ — ne olabilirdi ki benim başarım, ben o koşullara boyun eğip, toplum içinde bana gösterilen yeri alsaydım? Bir ikiyüzlülük, bir sahtelik, bir aldatmaca olurdu bu ‘başarı’ — ‘ben’im, ben olmadan, hatta benliğimi bir kenara atarak, kişiliğimi çiğneyerek elde ettiğim bir şey. Karşılığında kim olduğumu verdiğim bir ‘kimlik’...