Yunus Duru
@CivanKazanov
Sosyal Bilgiler Öğretmeni
MAKÜ/Eğitim Bilimleri Enstitüsü/YL
Ne Kafkasya ne Prut.
7 okur puanıTemmuz 2020 tarihinde katıldı
Toplum da öyle: Benden hep önceden konmuş kalıpların içine girmemi istediler. Benden, ben olarak, belirli bir görevi üstlenmemi isteselerdi, sorun olmazdı — benim istediğim de zaten buydu. Ama, benim o görevin kendisi durumuna girmemi istediler. Benim bambaşka bir kişi olmamı bile değil; sanki kişiliksiz birşey olmamı — sanki cansız, düşüncesiz birşey, bir alet, bir makina...
Dünya benden ben olmamı istemedi.
Beni ben olarak tanımadı.Ben de sırtımı döndüm işte, bu dünyaya —
İşte, hep buydu olan: Annen beni gerçekten sevdi, biliyorum; ama neydi bu ‘sevgi’ — onun
yalnızca daha önceden edinmiş olduğu bakış biçimlerine verdiği addı. Beni, hep, ya yanlış anladı, ya da hiç anlamadı. Beni hiçbirzaman sahiden ben olarak göremedi ki — o zaman kimdi
Annen’in ‘sevdiği’?... Bende ben olmayan birini
—hatta birşeyleri— ‘sevdi’; sonra, beklediklerini bulamadıkça, duygulan —o sevgi’si— nefrete
dönüşmeğe başladığı zaman da, ne yazık ki, gene, ben değildim nefret ettiği kişi... Beni tanıyarak, bilerek, görerek; sahiden ben olan benden nefret
etseydi, inan, sevinirdim buna.
Öyle olmadı.
"Ama beni tanımalarını en çok istediğim kişiler, beni en çok yanlış anlayan kişiler oldular."