Reklam
"Henüz içeri girmek istemiyorum. Sadece burada oturmak ve bazı şeyleri düşünmemek..." yutkundu.
Yarı karanlıkta bile çaba gösterdiğini anlayabiliyordum.
"Ben sadece.. kırmızı elbiseli bir kızla konsere giden bir adan olmak istiyorum. Sadece birkaç dakika daha."
Durdu. "İyi bir tarafın olduğuna inanmaya ihtiyaçları var."
Karanlığa doğru baktım ve sessizce, "Ben de mi böyle yapıyorum?" dedim.
Ellerine bakıp, "Sen, Clark," dedi. "Bu kahrolası duruma düştüğümden beri konuşabileceğimi hissettiğim tek kişisin."
Ablası evden ayrılan her kız biraz böyledir..
Tuhaftır ki evden birkaç hafta uzak kalmak birine duyduğunuz aşinalık hissini silip götürebiliyordu. Treena da tanımadığım biri olma yolunda ilerliyormuş gibi geldi. Garip bir şekilde geri kalmış hissediyordum.
Düşman bir çevrede ister istemez kitaplara kaçıyorum. Yani düşünceye ve edebiyata hür bir tercih sonunda yönelmiyorum. Yaşamak için kendime böyle bir dünya inşa etmek zorundayım.
Reklam