…sizden yaşamı tazelemenizi bekliyoruz!
Bağırıyordu hatip, babanın üstünde güçlükle tutunup elleriyle dengesini sağlar, katları arasında büyük harflerle “ Kahrolsun savaş!” yazısı okunan bir sancağı sallarken.
- … Siz gençler, siz, önlerinde yaşanacak bir hayatı olanlar, kendinizi ve gelecek nesilleri bu dehşetten, bu cinetten sakının. Dayanacak güç kalmadı, gözlere kan oturdu. Gök başımıza yıkılıyor, toprak ayaklarımızın altından kayıyor. İyi yürekli insanlar…
Küllenmeye yüz tutmuş kamp ateşlerinin başında uyuyordu hepsi, sanki evlerinde, yataklarındaki gibi huzur içinde.
Seve seve aptallaşmaya razıydı bu insanlar, yeter ki akıllarının yalpaladığını, sağduyularının cinnetle umarsız mücadelesininde yenik düştüğünü hissetmesinler. Orada insanların aralıksız ceset haline geldiği şu günlerde hiçbir yerde huzur bulamıyor, insandan insana koşuyordum ve bu tür konuşmaları sık sık duyuyor, savaşın uzakta olduğunu ve kendilerine dokunmadığını temin eden yapmacık gülümsemelerle süslü yüzleri sık sık görüyordum.
Eğer insan üç gün uyumazsa hasta olur ve doğru dürüst hatırlayamaz olan biteni, ama onlar bir haftadır uyumuyor ve şimdi hepsi delirmiş halde. Bundan ötürü canları yanmıyor, bundan ötürü geri adım atmıyorlar ve herkes kırılana kadar dövüşmeye devam edecekler.