Orada öylece daha ne kadar kalırdım bilmiyorum…belki sonsuza kadar…irademin bu büyülenmişliğinden ne de olsa. Özellikle de öfkemin inatçılığı felç ediyordu beni.
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
Bu bir…evet, bir dakika… bu bir… birinin bir katile karşı uyarmak için diğerinin arkasından koşması ve diğerinin de bizzat onu katil sanması, bu yüzden de kendi mahvoluşuna doğru koşması gibi bir şey…kadın sadece bendeki Amok koşucusunu görüyordu, onu küçük düşürmek için peşinden gelen birini, ama ben …işte o korkunç çelişki de tam da burada yatıyordu.
Dosdoğru koşuyordum, doludizgin…akşam saat altıda vardım…altıyı on geçe kadının evindeydim ve geldiğimi haber vermelerini söyledim… Bu bir…anlarsınız işte…yapabileceğim şeylerin en anlamsızı, en aptalcasıydı…Ama işte Amok koşucusu boş gözlerle koşar, nereye koştuğunu görmez…
…daha önce hiç iyi bir insan ya da ona benzer bir şey oldum mu bilmiyorum, ama… galiba her zaman yardım sever biriydim…Oradaki o kirli hayat içinde, insanın beynine sıkıştırdığı bir avuç bilgiyle herhangi birine hayatında bir parça nefes verebilmek, insanın tek mutluluğu… bir tür tanrısal mutluluk…