Ortalığa neredeyse elle tutulur bir hüzün yayılıyor; İstanbul’a sinmiş melankoli, yalnızca gölge olarak var olmanın tarifsiz boşluğuna karışıyor.
“Derdinizi biliyorum”diyor. “Hem varsınız hem yoksunuz, gerçekte yoksunuz ama üzülmeyin, edebiyat tarihin de varsınız.”
“Elbet bir gün, bütün çiçekler beyaz açar
Hür ve mes’ut bir şarkı halinde
Penceremizden uzanır nur”