…Her gün yeni bir gizini açıyordu Konstantiniyye. Sokaklar geceleri neler yaşandığını unutup ve unutturup sabahla birlikte yeni yaşamlara açılıyordu.
Her şeyini yazmışlar mıydı İstanbul’un? Ne kadar çok yazarlarsa yazsınlar anlatılmayan eksik kalan bir şeyler olacaktı hep.
Atilla İlhan sormuştu değil mi,
Bu şehir o eski İstanbul mudur?
Elbette değildi. Zamanın eli değiyordu her yere… Ama ne demişti Shakespeare:
Güzelliğin yitmez ki asla olmaz ki hurda;
Gölgedesin diye ecel caka satamaz
Sen çağları aşarken bu ölmez satırlarda:
İnsanlar nefes alsın, gözler görsün elverir
Yaşadıkça şiirim, sana da hayat verir.
“Ne demişti hem cinslerimden biri? Dans edemediğim devrim devrim değildir. Cumhuriyet’le kadınlar dans etmeyi öğrendiler. Utanmadan, korkmadan… Ayaklarını özgür yarınların temposuna uydurarak. Sağ olun Paşam…”
“Benden bir mısra mırıldanacak şarkı halinde.
Bu dünyadan Mehmet Ali isminde bir şairin
Gelip geçtiğini bilmeksizin”