Canan
@CnnSngr
Öğretmen
Üniversite
Ankara
14 okur puanı
Ekim 2023 tarihinde katıldı
Kitabı az önce bitirdim ama hissettiklerimi tarif etmekte zorlanıyorum . Rahatsız edici, sarsıcı, yer yer mide bulandırıcı. Sonu insanı allak bullak ediyor.Tavsiye mi? Emin değilim ama etkisiz demek imkansız.
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Bu kitabı okuyup kapattığımda, zihnimde hem sayfalardan süzülen kelimelerin hafifliği vardı hem de karakterlerin siluet gibi bırakılmış boşlukları…
Dili öylesine sade ki okurken nefes almadan akıp gidiyor: cümleler ağır yük taşımıyor, ağır yürümüyor. Çünkü yazar, ağır duyguları hafif bir dokunuşla, göz kırpmadan aktarıyor. Bu bakımdan “kolay okunur” sıfatı, kitaba ziyadesiyle yakışıyor. Sayfaların arasından geçerken, zamanın eridiğini hissettiriyor.
Ama iş karakter derinliğine gelince… Laura’nın annelik seçimi, Alina’nın hamilelik sancısı, dostluklarının sınanması gibi temalar öyle parlak potansiyellere sahip ki insan ister istemez derinlik bekliyor. Ne yazık ki roman, bu potansiyelin yalnızca siluetini çizememiş; karakterlerin iç dünyaları – korkuları, umutları, çatışmaları — çoğu yerde yüzeyde kalıyor. Onların ruhuna girmek yerine dışsal duruşlarına, kararlarına bakıp bırakalım denmiş gibi… Arada parlayan sorgulamalar, kimi sahnelerde duygusal yoğunluğu yakalasa da, çoğu bölümde hikâyenin kendine çekim gücü olmasına rağmen karakter kendi özüne tam ulaşamıyor.
Kitap ile ilk kez lise yıllarında karşılaşmıştım.O zaman da ilgimi çekmemişti . Grup ile okumasaydık tercih edeceğim bir kitap olmazdı.Gerçekte yaşamış kişilerin — hatta aynı dönemde bile yaşamamış isimlerin — kurgusal bir anlatı içinde bir araya getirildiği romanlar bana çok hitap etmiyor. Kitapta yer alan fikirler ve diyaloglar oldukça etkileyici; ama ben bu tür içerikleri doğrudan bir kişisel gelişim ya da felsefe kitabı formatında okumayı tercih ederdim.
Dr. Breuer karakteri de beni pek etkileyemedi. Onu daha güçlü, daha ayakları yere basan bir figür olarak görmek isterdim. Fakat kitapta yer yer oldukça edilgen, hatta kendini bile tanıyamayan bir hâli var. Özellikle Nietzsche’nin düşünsel gücüyle karşılaştırıldığında Breuer bana fazla silik ve tereddütlü geldi.
Yine de kitapta bazı göndermeler oldukça çarpıcıydı. Özellikle antisemitizm üzerine yapılan vurgu etkileyiciydi. “Yıl olmuş 1800’lerin sonu ama hâlâ aynı konuları konuşuyoruz” tarzındaki bir ifade, sadece dönemin değil bugünün de acı bir yansıması gibiydi. Bu tür cümleler kitabın en güçlü yanlarından biriydi bence.
Sonuç olarak, dili akıcı ve felsefi içeriği zengin bir roman olsa da, kurgu tercihleri ve karakterlerin sunuluşu nedeniyle benim için çok da tatmin edici bir okuma deneyimi olmadı. Bu tarz kurguya ilgi duyanlar için ilginç olabilir, ama ben farklı bir formatta okumayı tercih ederdim.
Ah be Martin.. Naif karakterinle başlarda daha çok sevmiştim seni. Giderek evrildiğin karakteri anlamakta yer yer zorlansam da bu son sana olmadı sanki.
Klasiklerde az rastladığım bir durum olarak kısa sürede okuttu kendini üstelik kitabın başlarındayken Spoiler yememe rağmen. Aslında sonunu öğrenmem karakterin o noktaya nasıl geldiğini merak etmemi ve okuma hızımı arttırmamı sağladı. Özellikle genç yaştaki okurlara tavsiye etiğim Martin Eden zaman zaman gerçeklikten uzaklaşsa da hayatımızda olmasını isteyeceğimiz türden bir karakter.
Uzun zamana yayarak okuduğum kitap zaman zaman özelllike de anlatılanların yaşanmış olmasından dolayı ağır geldi. Karakterlerle bağ kuramasam da genel olarak üzerimde daha bir süre kalacak olan bir hüzün bıraktı. Başka coğrafyalar başka milletler ama yaşananlar hep aynı maalesef. Kitabın dili akıcı olmasına rağmen yazarın başka bir kitabını alıp okur muyum bilmiyorum.
