Bir Yudum İmge
@Cnrskr
Sadece kitaplar...
Evli
Şu anda okuduğu kitaplar
Gülünün Solduğu Akşam, birtakım belgelerden yola çıkılarak yazılmış sıradan bir belgesel roman değildir. Erdal Öz, cezaevindeyken tuttuğu notlardan, günlüklerinden, mektuplarından ve anılarından yararlanarak bu eseri oluşturmuştur. Bu yönüyle kitap, dönemin yalnızca dışarıdan gözlemlenen bir anlatısı değil; doğrudan yaşanmış bir tanıklıktır.
Yazarın, Türkiye Halk Kurtuluş Ordusu’nun önderlerinden Deniz Gezmiş, Yusuf Aslan, Hüseyin İnan ve arkadaşlarıyla Ankara Mamak Cezaevi’nde yaptığı koğuş arkadaşlığından doğan bu eser, Türkiye’yi derinden etkileyen 68 kuşağının mücadelesine ışık tutmaktadır.
Kitapta; Deniz Gezmiş, Yusuf Aslan, Hüseyin İnan, Mehmet Asal ve Mustafa Yalçıner gibi dönemin önemli isimlerinin ideolojik yaklaşımlarını, planlanan devrim stratejilerini ve girişilen mücadeleyi daha yakından okuma fırsatı buluyoruz. Eserde yalnızca siyasi olaylar değil; genç yaşlarında büyük bir inançla hareket eden insanların umutları, korkuları, öfkeleri ve kararlılıkları da yer almaktadır.
Bu gençler, Amerikan emperyalizmine karşı bağımsız bir Türkiye savunusu yapmış, hukukun ve eşitliğin herkes için geçerli olması gerektiğini dile getirmişlerdir. Amerikan 6. Filosu’nun önünde saf tutup namaz kılanlar sessizce geri çekilirken, Denizler emperyalizme karşı dimdik durmuş ve halkın sesi olmaya çalışmışlardır. Düşüncelerinden korkanlar ise onların idamını mecliste iki ellerini kaldırarak onaylamıştır.
Ancak aradan geçen yıllar göstermiştir ki; onları ölüme gönderenlerin büyük kısmı tarihin karanlığında silinip gitmişken, Denizlerin adı hâlâ çocuklarda, meydanlarda, sokaklarda ve insanların hafızasında yaşamaya devam etmektedir. Bu nedenle Gülünün Solduğu Akşam yalnızca bir dönem anlatısı değil, aynı zamanda Türkiye’nin siyasi hafızasına tutulmuş güçlü bir aynadır. 
Gülünün Solduğu Akşam 
Erdal Öz
Gülünün Solduğu Akşam Erdal Öz
Reklam
Durgun Don, Don Nehri kıyısındaki Tatarski köyünün dingin fakat derin yaşamını merkeze alan büyük bir halk anlatısıdır. Don nehri bölgeye yalnızca su değil; yaşam, ruh ve karakter taşır. Don Kazakları nehirle adeta yekvücut olmuş bir halktır. Köylüler ekin eker, biçer, balık tutar; sever ve sevilirler. Fakat Çarlığın başlattığı savaş bu sakin dünyanın üzerine bir felaket gibi çöker. Köyün bütün erkekleri cepheye gitmek zorunda kalır. Melehovlar da bu kaderden kaçamaz. Gregor, Stepan’dan kaçırdığı sevgilisi Aksinya’yı; Piyotr ise Darya’yı ardında bırakarak cepheye koşar. Birinci Dünya Savaşı’nın Rus topraklarındaki kanlı cephelerinde kendilerini acımasız bir ölüm kalım mücadelesinin içinde bulurlar. Köylüler ve işçiler, Çar uğruna ölür ve öldürülür. Açlık çeker, bitlenir, kuru ekmeğe mahkûm edilirler. İşte bu büyük yıkım, Rus köylüsünün uyanışına da vesile olur. Halk, kanını emenin kim olduğunu yeniden hatırlar.
Mihail Şolohov’un 1928 yılında yayımlanan ilk cildiyle dünya edebiyatında büyük yankı uyandıran Durgun Don’u yalnızca bir roman değil, aynı zamanda büyük bir tarih panoramasıdır. Nobel ödüllü yazar, Don Kazaklarının yüzyıllar boyunca şekillenen geleneklerini, yaşayışlarını ve Çarlık Rusyası içerisindeki konumlarını son derece canlı bir dille anlatır. Şolohov’un kalemi, köy yaşamını bütün gerçekliğiyle okurun gözlerinin önüne serer. Kazak evlerinden savaş meydanlarına kadar uzanan geniş anlatıda toplumun en derin damarları hissedilir. Romanı okurken sık sık Yaşar Kemal’in pastoral tasvirlerini, halk söyleyişlerini ve insan-toprak ilişkisini hatırladım. Bu nedenle Şolohov’u zihnimde “Sovyetlerin Yaşar Kemal’i” olarak konumlandırdım.
Eser aynı zamanda epik bir trajedidir. Sert coğrafi koşullarda yaşamaya çalışan bir halkın bütün dinamikleri büyük bir ustalıkla
SONRA GÖZLER GÖRÜR – Hikmet Hükümenoğlu
İstanbul’da başarılı bir gazeteci olan Ezgi Sezgin’in hayatı, yaptığı bir haberle tamamen değişir. Bir bakanın yaptığı usulsüzlüğü ortaya çıkarıp habere taşımasının ardından bakan istifa eder; ancak bu süreç Ezgi’nin de işinden olmasına neden olur.
İşsiz kalan Ezgi, yıllar önce terk ettiği memleketi Yenikent’e döner. Yenikent, zengin bir ailenin boyunduruğunda olan tipik bir Anadolu kasabasıdır. Eşinden boşanan Ezgi, oğlu Batu ile birlikte bu taşra hayatına hızlı bir giriş yapar. Eski yakın arkadaşlarıyla yeniden irtibat kurar ve yerel bir gazetede iş bulur.
Şehirde cinayetler peş peşe işlenmeye başlar. Esrarengiz cinayetler, kronik bilmeceler gibi Ezgi Sezgin’in etrafında dolaşmaktadır. Sır dolu bir aile, tuhaf bir taşra, bürokratik hegemonyalar ve aşk… Ezgi, Yenikent’te tüm bu unsurların ortasında kalır.
Soğuk bir sahil kentinde gerilimi yüksek bir atmosfer yaratan Hikmet Hükümenoğlu, derinlikli bir hikâye sunar. Kapital bir ailenin şehrin tüm noktalarına sızışını, siyasi ayak oyunlarını ve yargının nasıl manipüle edildiğini irdeleyen yazar, toplumsal sorunlara ve Türkiye eleştirisine ustalıkla değinir.
Bunun yanında her karakterin arzu, tutku, bilinçaltı ve geçmişiyle de ilgilenen yazar, toplumsal ve bireysel kaygıları tek potada eritir.
Geçmişinden kaçamayan insanın, coğrafyanın kader üzerindeki etkisini ustaca anlatan; polisiye tadında, sürükleyici bir roman:
Sonra Gözler Görür. 
Sonra Gözler Görür 
Hikmet Hükümenoğlu
Sonra Gözler Görür Hikmet Hükümenoğlu
Edebiyat evreninin en yoğun ve en güçlü türlerinden biri öyküdür; bu türün en kudretli kalemlerinden biri ise hiç kuşkusuz Julio Cortázar’dır. Dünya edebiyatında öykünün sınırlarını yeniden çizen, anlatı düzlemini dönüştüren ve milyonlarca okuru bu türe yaklaştıran Arjantinli usta, modern öykücülüğün en özgün seslerinden biridir. Cortázar’ın öykü külliyatının bu ikinci cildi, güçlü bir antoloji niteliği taşır.
Yazarın 1962’de yayımlanan Kronopların ve Meşhurların Hikayeleri 1966 tarihli Bütün Ateşler Ateş, 1969’da yayımlanan Son Raund, 1974’te çıkan Sekizyüzlü ve 1977 tarihli Orada Dolaşan Biri adlı kitaplarının bir araya gelmesiyle oluşan bu eser, Cortázar evreninin en somut panoramalarından birini sunar. Bu evrende kısacık öykülerde sonsuz anlamlar gizlidir; az sözle derin katmanlar kurulur. Deneysel anlatılar, gündelik hayatın sıradan anlarını bile fantastik ve sarsıcı bir atmosfere dönüştürür. Bir otoyolda kuyrukta bekleyen insanların hikâyesi, onun kaleminde sıradanlıktan çıkarak evrensel bir alegoriye dönüşür.
Ayak İzlerinde Adımlar, Cortázar efsanesinin edebiyat tarihinde kalıcı bir iz bıraktığının güçlü bir göstergesidir. Yolu edebiyattan geçen, öykünün serin sularında soluklanmak isteyen her okur bu esere uğramalı; bu muazzam öykülerden bir yudumu ruh dünyasına armağan etmelidir. 
Ayak İzlerinde Adımlar 
Julio Cortazar
Ayak İzlerinde Adımlar Julio Cortazar
15.yüzyılın karanlık Paris’inde, Notre-Dame Katedrali’nin görkemli duvarları arasında hayata yenik başlamış bir zangoç yaşar. O, adeta katedralin ruhudur. Bebekken sokağa terk edilmiş, kilisenin başdiyakozu Claude Frollo tarafından evlat edinilip büyütülmüş bu adam; dış görünüşü ve bedensel farklılıkları nedeniyle Paris halkı tarafından “şeytan” ve “canavar” olarak damgalanmıştır: Quasimodo.
Sıradan hayatın kıyısında silik bir varoluş sürdüren Quasimodo’nun yaşamı, keçisiyle gösteriler yapan Çingene kızı Esmeralda ile karşılaşmasıyla değişir. Ömrü boyunca hor görülen ve dışlanan bu zangoç, kalbinde filizlenen aşkla birlikte bambaşka bir kimliğe bürünür; insanlığını ve aidiyet arzusunu keşfeder.
Ancak Esmeralda’nın Çingene kimliği nedeniyle cahil kalabalıklar ve bağnaz kilise düzeni tarafından idama mahkûm edilmesi, olayları geri dönülmez bir noktaya taşır. Paris ve Notre-Dame, aşk, tutku ve ihanet üçgeninde bir trajedinin sahnesine dönüşür.
1831 yılında yayımlanan bu ölümsüz roman yalnızca trajik bir aşk hikâyesi anlatmakla kalmaz; 15. yüzyıl Fransa’sının siyasal çürümüşlüğünü, feodal kalıntıların yarattığı zorbalığı, skolastik din anlayışının baskıcı yönünü ve toplumun sosyolojik panoramasını çarpıcı biçimde yansıtır. Hugo, Avrupa’nın kalbinde esen değişim rüzgârlarını ve ileride patlak verecek büyük toplumsal kırılmaların ayak seslerini sezdirir.
Tüm bu tarihsel ve toplumsal katmanların yanında trajik aşk anlatısı romana güçlü bir estetik bütünlük kazandırır. Eser, her yaştan okura insan olmanın anlamını, ötekileştirmenin yıkıcılığını ve toplumsal dönüşümlerin hangi dinamiklerden doğduğunu düşündüren bir derinlik sunar.
Hugo’nun en dikkat çekici başarısı ise mimariyi yalnızca bir mekân olarak değil, başlı başına bir karakter olarak işlemesidir. Notre-Dame
Reklam