Çocuklarınız dizin değil,
Onlar yaşamın kendileri için özlediği kızlar ve oğullar.
Sizden geldiler, sizinle birlikteler, ama sizin değiller.
Sevginizi verebilirsiniz onlara, ama düşüncelerinizi asla.
Kendi düşünceleri var onların.
Bedenleri barındırabilirsiniz, ama ruhlarını değil,
Ruhları dolaşmakta rüyalarımızda bile göremeyeceğimiz yarının evlerinde.
Çok isteyebilirsiniz onlara benzemeyi, ama boşuna çabalamayın onları kendiniz gibi yapmaya.
Çünkü yaşam dünle oyalanmaz, geriye gitmez.
Çocuklarınızı ileri fırlatacak yaylarsınız siz.
Hedefi görür okçu sonsuzluğun derinliğinde
Ve oklarını çok uzağa atabilesiniz diye,
Tanrı öyle eğer ki sizi
Bırakın okcunun elindeki eğilme mutluluk için olsun;
Çünkü menzile uçan oku sevdigi kadar, tanrı yerinde duran yayı sever.
Halil Cibran