Nerden başlasam bilemiyorum şunu söylemeliyim iliklerime kadar psikolojik şiddeti hissettiğim bir kitap oldu özellikle grace’in hücresinde kaldığı zamanlar ,telefonuna el koyması,başkalarının yanında mükemmel davranıp arkadan nefretini kusması..böyle bi psikopatı okumam hiç kolay olmadı ve kitap bittiğinde ağladım.. Umarım bu durumda olan herkes bir gün esaretinden kurtulur.(kimse dışardan göründüğü kadar mükemmel değildir.)
Bu gün birini özledim. Öyle basit bir özlem değildi ama. Yana yakıla özledim. Şöyle hasreti çöktü bağrımın tam orta yerine, nefes aldırtmadı. Kalbim sıkıştı. Bıçak oyar gibi hem de. Ama o nasıl özlem bir anlata bilsem...Gözıerimde yaş belirmedi mesela. İç geçirdim bir kaç defa. "Seni özledim", diye seslendim kendime doğru. Evet...Ben eski beni çok özledim bu gün. Hayalleri olan, iştahla yemek yiyen, umuduna tutunan 'ben'i çok özledim. Bir yerlerden çıkıp gelse, dese ki; "Buradayım!" Beni bana geri verseler keşke. Tek bir parça halinde olan, neşesi bol, çocuksu halleriyle hayatın toz pembe olduğuna inanan 'Ben'i...
Ben bu gün kendimi çok özledim ama:((
Kitabsever