ErkoLC
@Concor
Okumak, özgürlüğe uçmaktır.
Şu anda okuduğu kitap
Ortaçağ saraylarının soytarıları, bizim kültür sanat sayfası yazarlarımıza denk düşüyor: ikisi de aynı insan türü, yarı akıllı, esprili, abartılı, ebleh, bu arada yalnızca ruh halinin tutkusunu akla geliveren fikirlerle, gevezelikle yumuşatmak ve büyük olayların son derece ağır, vakur çan seslerini çığlıklarla boğmak için var; eskiden prenslerin ve soyluların hizmetindeydi, şimdi partilerin hizmetinde.
Reklam
Trajedi şurada kişinin yüreğinde ve kafasında hakikatin kesin yöntemi varsa, öte yandan insanlığın gelişmesi sayesinde en yüksek türden şifa ve avunma araçlarına gerek duyacak denli narin, dertli olmuşsa, dinin ve merafiziğin dogmalarına inanamaz; bu yüzden insanın gördüğü hakikat yüzünden eriyip gitmesi tehlikesi doğar. Byron, ölümsüz dizelerde şöyle dile getiriyor bu durumu:
"Bilgidir keder: çok bilenler en derin acıyı çekerler kaderin bilgisinden
Bilgi ağacı, yaşam ağacı değildir."
Şimdi zalim olan insanları, eski kültürlerin bugüne kalmış aşamaları olarak kabul etmeliyiz: İnsanlık coğrafyasının genellikle gizli kalan, daha derinlerdeki formasyonları açığa vurur onlarda. Geri kalmış insanlardır onlar, beyinleri kalıtım sürecindeki tüm olası rastlantılar sayesinde o kadar hassas ve çok yönlü değişmiş değildir.
Rüyalar olmasaydı dünyanın bölünmesi için bir neden bulunamazdı... Ruh görünüşlü bir beden kabulü, yani tüm ruhlar inancının ve olasılıkla tanrı inancının da kökeni bununla bağlantılıdır. " Ölü yaşamını sürdürüyor; çünkü yaşayanlara rüyada görünüyor": böyle çıkarım yapıldı vaktiyle, binlerce yıl boyunca.
*
Reklam