Ayaklarımız ileri giderken kafamız ve kalbimiz geride kalıyorsa. Edimlerim beni açığa çıkarır, tanımlar, ama bazen de kısıtlayıcı bir şekilde mecbur eder. Edimlerim kişiliğimi tanımlar, fakat aynı zamanda kurtulmak istediğim bir kişi de yaratır.
Hangi tür kitapları seviyorsun?
🔎 Polisiye
💕 Romantik
🚀 Bilim Kurgu
🏰 Fantastik
📖 Klasik
🧠 Kişisel Gelişim
🏛️ Tarih
😱 Gerilim
Bıkkınlık; makinemsi bir yaşayışın eylemlerinin sonundadır, ama aynı zamanda bilincin devinimini başlatır. Onu uyandırır, gerisine yol açar. Gerisi, bilinçsiz olarak yeniden zincire dönüş ya da kesin uyanıştır. Uyanışın ardından sonuç gelir zamanla; intihar ya da iyileşme.
Kimi durumlarda neler düşündüğü konusunda bir soruya kişinin “hiç” karşılığını vermesi yapmacık olabilir. Sevilen yaratıklar bunu iyi bilirler. Ama bu karşılık içtense, boşluğun çok şeyler anlattığı, günlük devinimler zincirinin koptuğu, yüreğin kendisini yeniden düğümleyecek halkayı arayıp da bir türlü bulamadığı şu garip tinsel durumu belirtiyorsa, o zaman uyumsuzluğun ilk belirtisi gibidir.
Ama aklın hangi dakikada, hangi davranışla ölümü seçtiğini saptamak güç olsa bile, eylemin kendisinden, bu eylemin gerektirdiği sonuçları çıkarmak o kadar güç değil. Kendini öldürmek, bir anlamda, melodramlarda olduğu gibi içindekini söylemektir. Yaşamın bizi aştığını ya da yaşamı anlamadığımızı söylemektir.
Fazla canlı olan hafızamız celladımızdır. Acı veren tüm bu "hatıra kırıklarını" tasvir etmek gerekecek; aşk kopuşunun ekşisini, depresyonun beyazlığını, her şeyin yavaşlamasını, öznenin kaybolmasını, silinmesini. Buharlaşmasını. Öznenin yoğunluğunu kaybetmesi veya tersine keskin duyumlardan, hiç durmadan bir şimşek gibi saplanan sancılardan ibaret kalmasını.