Levent Sevim
@Czarnek
Ocak 2025 tarihinde katıldı
Eskiden kendimden geçerdim. Kendimi çigneyip geçerdim. Ama şimdi, bedenim çelikten bir duvar gibi, Kırıp geçmenin imkânı yok. Cahilleştikçe sertleşiyorum. Demek ki yükselişimmiş benim görünmezliğime neden. Demek, zihnimden bir dev yaratmammış beni şeffaf yapan.
Sayfa 51 - Kayra
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
İnsan
İnsanın kibirle örülmüş bu yanılsaması, aslında kendi sınırlarını tanımaktan aciz oluşunun bir tezahürüdür. Sonsuzmuş gibi görünen ömründe, zamanın gerçekliğini kavrayamayan insan, gökyüzünü avuçlarında tutabileceğini sanır. Kendini Tanrı’yla eşdeğer görmek, hem geçmişin bilgeliğine hem de geleceğin belirsizliğine sırt çevirmektir. Bu körlük, insanı yalnızca kendi egosunun tutsağı haline getirir. Oysa evrenin sonsuzluğunda bir kum tanesinden farksız olduğunu kavrayabilmek, gerçek büyüklüğün kapılarını aralayabilir.
Ama hayır, insan bunu yapmaz. Her zaferde, her yenilgide, kendi önemini yeniden ve yeniden kutsar. Sahip olduklarını kaybettiğinde bunun adını “kader” koyar; kazandığında ise “hakkım” der. Bu döngü, insanın hem aldanışı hem de çırpınışı olarak tarihe karışır. Çünkü insan, kendine yüklediği o yapay büyüklükle birlikte, kendi küçüklüğünden kaçar. Ve bu kaçış, onu içinden çıkamayacağı bir yalnızlığa sürükler.
Oysa belki de gerçek kurtuluş, insanın kendisini bir son değil, yalnızca bir akışın parçası olarak görebilmesindedir. Her şeyin üstesinden gelemeyeceğini, her şeyi kontrol edemeyeceğini kabul ettiğinde; insan, kendi gerçekliğiyle barışabilir. Çünkü kibir, Tanrı’yla eşdeğer olmaya çalışmanın değil, insan olmayı unutmanın yansımasıdır. Ve belki de insan, en çok bu unutuşun bedelini öder.
