Ceyda A
@Czcz
52 okur puanı
Mart 2018 tarihinde katıldı
Engin Beyle kitabı okuduktan sonra kitap kulübü olarak söyleşi yapma şansımız oldu.
Kendisi iyi bir öyküyü bir hocasının sözleriyle şöyle anlatıyor:
“İyi bir öykü kitabı bir solukta, bir oturuşta okuduğunuz değil, her bir öyküde oturup sizi düşündüren, bir mola ihtiyacı hissettiren kitaptır.”
Bu bağlamda kitabın akıcı olduğunu ama her bir öyküde durup bekleme, öyküleri sindirme ihtiyacı hissedeceğiniz harika bir öykü kitabı olduğunu söyleyebilirim.
Genel açıdan bakılacak olursa öykülerin birbiriyle bir bağlantısı bulunmasa da bir öyküde okuduğumuz karakter bazen diğer öyküde kendini gösteriyor.
Karakterler isimlerine pek rastlanmıyoruz öykülerde, mekan desen zaten muğlak “orada bir yerde” işte…
Bir doktorun kaleminden harika öyküler. Yolunuzun bu öykülerle bir yerde kesişmesi dileğiye.
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Daha çocukken, annesini kardeşini dünyaya getirirken kaybetmiş; babasını, onu teyzesinin yanına bırakıp giderken kaybetmiş; 50’lerinde eşini kanserden kaybetmiş; yıllarca başkalarının açtığı boşluklara kendini sığdırmaya çalışan bir kadının, Türkan’ın hikayesi.
Mutsuz bir hayatı yok aslında ama mutlu da değil Türkan. Hayat mevsimi kış değil ama o ilkbahar da hiç gelmemiş. Huzursuz olmadığı ama huzuru da bulamadığı bir evde, bir evlilikle ömrünü geçirip gitmiş.
Eşinin kaybından sonra sorgulamaya başlıyor tüm yaşamını. Kendine dönüyor, kendisiyle tanışıyor. Tanıştıkça da memnun oluyor gibi. Bu sorgulama sırasında hayat, karşısına benzer kayıpları yaşamış bir insanı, Ulaş’ı çıkartıyor. Ulaş sayesinde Ali’yi, Mavi’yi…
Türkan baharını buluyor, çiçek açmaya başlıyor. Hem de başkalarının açtığı o boşluklarda değil; kendi yarattığı, yepyeni dünyasında.
Her mektup Osman’a yazılsa da, ayrılık Osmandan ayrılış olsa da konunun Osman’la bir ilgisi olmadığını kitap akıp gittikçe anlıyorsunuz. Bir kadının ayrılıktan sonra duygusal gelgitlerini, iç hesaplaşmalarını, duygu muhasebelerini, kendini yeniden inşa edişini, yavaş yavaş kendini iyileştirişini, kendini buluşunu, affedişini bağrına basışını okuyoruz. Aylin Balboa’nın şiirsel diliyle bir çırpıda okuyabileceğiniz ama bir çırpıda etkisinden kurtulamayacağınız bir kitap.
“Ben bu yolun sonunda kendime çıktığım için mutluyum. Zor bir yolculuktu ama doğrusu değdi. “
Antabus kitabından sonra merak etmemek mümkün değildi Ülker ablayı, onun hikayesini... Yazarımız merakta bırakmamış bizi yazmış.
Yine bir kadın hikayesi. Baba, koca dayağından illallah etmiş bir kadın hikayesi. Trajik bir hikaye ama yazarımız ne yapmış ne etmiş bunu trajikomik bir dille anlatmış bize. Kitap mutluluk algımızla oynuyor bu sona mutlu der hale gelebiliyoruz. Ülkerlerin yaşadığını yaşatanların sonunun gelmesi, Ülkerlerin yaşadığına boyun eğmeyen Ülker ablaların çoğalması dileğiyle.
Boş dolaplarda okuduğumuz başına gelen her türlü olumsuzlukta sürekli ailesini bunun sebebi olarak gören, yetişkinken yazmış olmasına rağmen bir ergenin ailesine duyduğu acımasızlığa varan öfkeyi, suçlamayı, nefreti o an yaşıyormuş gibi o anın duygularını kaleme alan yazarımız, yerini "bir zamanlar bu duyguları hissetmiş olsam da anne-evlat arasında sarsılmaz bir bağ vardır"a bırakmış. Daha şefkatli daha merhametli daha iyi bakabilen bir yanından yazmış annesini.
Annesinin ölümüyle başlayıp geriye dönüp hayatından kesitleri okuyoruz. Her ne kadar annesine öfkelense de annesinin davranışlarını geçmişine ve o anın toplumsal durumuna oturtmaya çalışarak aslında annesini bir nevi bağrına bastığını da görüyoruz.
Annie Ernaux'yı tanımak için annesini okumak şarttı şimdi sıra babasında. 
Babamın Yeri
Babamın Yeri