Gün geçtikçe hoşlanmanın sevgiye dönüşmesi evrimi daha da hızlandı. Bunun farkına Beyaz Diş vardı ama sevginin ne olduğunu anlayamıyordu. Sevgi kendisini ona doldurulması gereken, açlıktan kıvranan, sızlanan, özlem duyan bir boşluk olarak gösterdi. Bu bir acıydı, bir huzursuzluktu ve ancak bu yeni tanrının dokunması ile geçiyordu.