Güney
@DX3906
Ankara
1976
88 okur puanı
Kasım 2017 tarihinde katıldı
Kitap bir bitki bilimcisi olan Mancuso ile gastronomi uzmanı olan Petrini'in söyleşisi şeklinde. Mancuso'nun düşünceleri ilgilmi çektiği için almıştım. Öncesinde okuduğum "Bitki Ulusu" son derece güzel ve herkesin okuması gereken bir kitaptır. Bu kitaba gelirsek Mancuso açısından tekrar diyebilirim farklı bir nokta yok. Petrini açısından bakarsak ufak bir sürprizle karşılaştım. Açıkcası gastonomiyi hep lezzet ve haz odaklı (günümüz için daha ziyade hayvansal beslenme) şeklinde gördüğüm için "sürdürülebilir" ekosistem konseptine pek yakıştıramazdım. Bu kitap beni ters noktaya yatırdı. Petrini'nin anlattığı (ve kurucusu olduğu) "slow food" konsepti kapitalist endüstriden bir kopuş olarak bize orta yol sunabilir. Bilinçli şefler sayesinde etik üreticilerin desteklenmesi, üretici-tüketi dirsek teması gibi fikirler sadece daha sağlıklı ve daha organik değil çeşitliliğin de artışı anlamına geliyor, özellikle de bitkisel beslenme çeşitliliği. Alışkanlıklarımıza sıkışıp kalmanın en büyük nedeni alternatifleri bilmememiz "cahilliğimiz" olduğu için bu nokta çok önemli. 10 bin sene önce en az 100 çeşit bitkiyi mutfağına sokan insanlık şu an sadece buğday, mısır ve birkaç başka bitkinin ürünleri ile besleniyor. Daha teknolojik mi olduk evet olduk bu kesin ancak doğadan koparak ekosistem cahili de olduk ve bu bizi daha bağımlı, kırılgan ve de tehlikeli bir türe çevirdi.
Reklam
Yılın en iyi kitabı
Muhteşem bir farkındalık, araştırma ve kusursuz yazarlık örneği.
Yetmedi mi hadi devam edelim. Ekosistemin işleyişini merak eden, ondan koparak zararlı bir parçasına dönüşen insanın aptallığını görmek isteyen herkes okumalı. Bu kitap öğretim müfredatında olmalı. Tüm çocuk ve gençler okumalı, hissetmeli, sevmeli, gidip bitkilere sımsıkı sarılmalı.
İnsan doğanın efendisi değildir.
Bu dünya insan için bir nimet değildir.
Dünyadaki yaşam eşssiz ve muhteşemdir.
Dünya insanlıktan önce gelir.
Bitkiler yaşamın ve dengenin bizati kendisi olarak dünyanın (illa bir sahibi olacaksa) gerçek sahipleridir. Toprağa kök salarak gök yüzüne uzanmak, olduğun yeri ve anı tam olarak hissetmek ve sonsuz adaptasyon.Ne muhteşem bir yaşam felsefesi.
Her insan bunları bilmeli, hayranlık duymalı, şükretmeli, bütünün bir parçası olarak mütevazi, naif ve incelikli bir yaşam sürmeli.
İlk defa bir kitaba 10 yıldız veriyorum. Nietzsche'nin "süper insan"ı olmak istiyorsanız Osho tarifini daha güzel yapıyor. Kitap için diyeceğim bu..
Osho'ya geldim. Bu okuduğum 4.kitabıydı. Son dönemlerde Osho hakkında olumsuz bazı paylaşımlara (tarikat meselesi gibi) denk gelmiş olabilirsiniz. Her kitabı güzel de özellikle bunu okuduğunuzda bu karalamalara dair bir fikir edinmek mümkün. Bir dinci veya aynı saflardan bir kapitalist olsaydım kendisi hoşuma gitmezdi. Osho'yu anlamak demek tüm dinler, kitaplar, mezhepler ve tarikatlarla fanatik düzeyde kurulan bağları koparmak demek. Dengede bir birey, gerçek bir dindar olmak demek. "Dindar" kelimesinin en güzel tarifini Osho yapıyor her kitabında.
İçinizdeki aptallık şüphesini sonlandırabilecek güzel bir kitaptır. Aptal olduğunuzu (ve olduğumuzu) kanıtlarıyla anlayacaksınız.
Vay be, yaa aslında filan derken insan ne olduğunu ve olmadığını anlıyor biraz. Mesela insan bilişsel farkındalık ve akıl yürütme açısından evrim sürecinin kapısını sadece aralamış ama henüz içeri adım atamamış. Doğada mücadele eden insanın arka plan fonksiyonlarına henüz kattığımız ciddi şeyler yok. Böyle mi yaratıldık yani dersek fena sorular geliyor akla. O yüzden evrim ve zaman diyelim meseleye.
Son dönemin yapay zeka furyasına (bilhassa kapitalizmin burada yer edinme hırsına) mide bulantısıyla bakan birisi olarak acaba dedim.. acaba yapay zekasız olamayacak mı bu?
Şimdi kuşlara daha farklı bir gözle bakar hale mi geldim? Buna evet diyemem. İnsan türüne ait olmayı üstünlük veya hak iddiası olarak görmediğim için ortak yanlar beni pek şaşırtmadı.
Pek çok açıdan ortağız. Evrim süreci ile başlayalım. İnsanın güdülerini diğer türlerin güdülerine nazaran henüz ciddi bir şekilde eviremediği görülüyor. Kuşlar da bizim gibi. Bu güdülerin ortaklığı bir nevi evrimin kanıtı gibi. Ortak bir başlangıca götürüyor bizi.
Kuşlar da diğer hayvalar gibi. Tüm bu hayvanların insan türüne nazaran en büyük artısı anda kalabilmeleri, diğer bir deyişle "yaşamın ustaları" olabilmeleri. Yaşamın ustası olmayı yaşam kaynaklarından kararınca istifade ederken yaşamdan haz almayı bilmek şeklinde tarifliyor yazar. İnsan için bilgelik örnekleri olarak düşünmez miyiz bunları : ihtiyacın ötesinde güç ve başarı peşinde koşmamak, tatmini tüketmekte aramamak, andan kopmamak, dünyadan kopmamak...Bunları yapamayan (veya yapmayı unutan) insanoğlu mutluluğa aptalca anlamlar yüklemiş. İnsanoğlu başta kendini hasta etmiş. Hastalığına dayanabilmek için dogmatik inançları, kendini iyileştirebilmek için de felsefeyi icat etmiş. Hayvanların dünyasında bunlara yer yok. Yok çünkü ihtiyaç duyalacak bir bozulmaları henüz yok.
Yazar Montaigne'nin şu sözünü paylaşmış; "Felsefe yapmak, ölmeyi öğrenmektir". Çok güzel bir söz. Ölmeyi öğrenmek yaşamı bilmekten geçiyor. Yaşamın güzelliğini görmek, her saniye ondan haz almayı bilmek, yaşamın sanatçısı olmaktan geçiyor.
Bu tip kitapları okudukça ne kadar zavallıyız diyorum. Evrimin bize lütfettiği bu muazam beyin ve düşünce yetimizi yaşamı, doğayı anlamaya, bütünün farkındalığına kullanamıyoruz. Çok önceleri, doğa ile içiçeyken kullanıyorduk belki de ama şu an kopuğuz. Üstüne çıkıp, ezip bir kenera attığımız doğayı biraz olsun
Reklam