Bence
Daha önce Hermann Hesse'nin hiçbir kitabını okumadım. Bunu da yoğun beğeniler üzerine aldım ve başladığımda çok fazla beklentiye girdiğim bir kitaptı. Ama okudukça kitabın içine asla giremedim. Daha çok roman türü okuduğum için romanda bir olay örgüsünün olmaması, sürekli bir gitgellerin yaşanması, üçüncü şahıs ağzından zaman veya yer mekan belirtmeksizin olayların anlatılışı, daha çok soyut kavramlar üzerinde durulması, bu kadar işlenebilir ve evrensel bir konunun bu kadar soyut anlatılması açıkçası beni çok yordu. Neredeyse kitap okumaktan soğuyacak konuma geldim. Son 200 sayfasında ciddi anlamda kitaba ancak girebildim. Onda da zaten kitabın artık sonuydu ve farklı, öyküler vardı kısa kısa. Benim okuyacağım tarzda bir kitap değildi. Bitirmek için çok fazla çabaladım. Hatta şu ana kadar üzerinde bu kadar durduğum ve beni bu kadar yoran bir kitap olmamıştı. Genel olarak bu tarzları, bu tarz kitapları sevenler için bence güzel ama bana asla hitap etmedi. Bir daha bu yazarın kitabını okur muyum bilmiyorum. Önyargı oluşturmak da istemem ama benim için böyleydi. Çok zor bir okuma süreciydi.
Reklam
Harikaydı okuduğum her duygu abartıya kaçmadan yazılmıştı. Dramatize etmeye gerek duymadan olayın getirdiği hüzün her aile bireyinde kişinin benliğine göre yansıltılmış. Sadece bir konuya odaklanmadan zamanlar arası geçiş yapılması ayrı bir okuma zevki sunuyor .Bence oldukça güzel bir üslupla yazılmış okunması gereken bir kitap. Özellikle filmi çıkmışken ve film bu kitaptan esinlenerek çekilmişken. İzlemeden okunması naçizane fikrim.
Başta çok basit gibi gelmişti ama okudukça her sayfada derinliği arttı çok özel bir kitap 126 sayfalık bir kitabın her sayfasına bir inci tanesi gibi dağıtılmış yazarın şaheserliği.
