Bir gün, sahabelerden biri Efendimiz Sallallâhü Aleyhi Ve Sellem'in huzuruna gelerek kalbindeki büyük bir endişeyi dile getirdi. Dünya telaşı, günahlar ve "Ya Rabbim beni affeder mi?" korkusuyla içi daralıyordu.
Efendimiz Sallallâhü Aleyhi Ve Sellem o sakin ve güven veren sesiyle ona şu kıssayı anlattı:
Geçmiş ümmetlerden bir adam, hayatı boyunca çok hatalar yapmıştı. Öleceği zaman çocuklarını yanına çağırdı ve onlara, "Ben öldüğümde beni yakın, küllerimi havaya savurun. Eğer Allah beni bulursa, kesinlikle daha önce kimseye yapmadığı bir azabı bana yapar" dedi.
Adam öldü, vasiyeti yerine getirildi. Külleri rüzgârda savruldu. Ancak Allah, o küllere "Bir araya gel!" buyurdu ve adam yeniden yaratıldı.
Allah ona sordu: "Neden böyle yaptın?"
Adam mahcup bir şekilde, "Ya Rabbi, Senin azabından korktuğum için yaptım," dedi.
Efendimiz Sallallâhü Aleyhi Ve Sellem sözlerini şöyle tamamladı: "Allah, adamın bu korkusundan ve samimiyetinden dolayı ona merhamet etti ve onu bağışladı."