Dara

Bu şahıs sapıkça mesajlar atıp rahatsiz ediyor arkadaşlar şikayet ederseniz çok sevinirim 🙏 Birlik olmazsak bitmeyecek bu zihniyetler ... https://1000kitap.com/ONRTT
Edebiyat
Sultannn isimli okura yanıt verildi
Dara
👍
Hangi tür kitapları seviyorsun? 🔎 Polisiye 💕 Romantik 🚀 Bilim Kurgu 🏰 Fantastik 📖 Klasik 🧠 Kişisel Gelişim 🏛️ Tarih 😱 Gerilim
Seydîxanê Boyaxcî Bilbilê Amedê Dengbêj Seydixanê Boyaxci iro çu ser dilovaniya xwe, stêrkek mezin ji nava Çanda kurdewar kêm bu,serê hezkiriye wi û malbata wi sax be. Ji buna parastina wê çanda pîroz em ji tera minetdarin apê Seydixan gora te bihuşt be. Kürt kültürünün aşıklık geleneği olan denbêjlik deyince akla ilk gelen isimlerden biri olan Seyidxanê Boyaxçî 87 yaşında yaşama veda etti. Bir süre önce vücudunun tamamının enfeksiyon kapmasının ardından felç geçiren Seyidxanê Boyaxçî, bu sabah Diyarbakır’daki evinde hayatını kaybetti. Dengbêjlik geleneğinin yüzlerce yıla yayılan tarihindeki birçok ezgiyi hafızasında taşıyan sanatçı, kendisinden önceki örneklerin de aktarıcısı konumundaydı. KİMDİR? Seyidxanê Boyaxçî, Diyarbakır’ın Ergani ilçesine bağlı Lexerî köyünde 1933 yılında dünyaya geldi. 2 yaşında iken annesini, 4 yaşında iken babasını kaybeden Boyaxçî, amcası tarafından büyütülür ve hiç okula gitmez. Çocukluğu çobanlıkla geçen Boyaxçî, 15 yaşından sonra Diyarbakır merkeze yerleşir ve Sur ilçesinde ayakkabı boyacılığı yapmaya başlar. Boyaxçî, bu işi 25 yıl boyunca sürdürür. Boyaxçî, bir dönem Diyarbakır Büyükşehir Belediyesi’nde temizlik personeli olarak çalışır. Uzun yıllar Sur’da bulunan Dengbêj Evi’nde bütün gününü biriktirdiği kilamlarını seslendirmekle geçiren Boyaxcî, sağlık durumunun kötüleşmesi üzerine bir süre önce hastaneye kaldırıldı ve vücudunun tamamının enfeksiyon kaptığını öğrendi. Boyaxçî, uzun bir tedavi sürecinden sonra felç geçirdi. Bütün günü evindeki odasında geçen Boyaxcî, eski bir radyo-teyp ile kasetlerden dinlediği kilamlara eşlik ederek zamanını geçiriyordu.
Kültür-Sanat
Dara
Olayımız Vefasızlık. Çok üzgünüm, kızgınım ve kırgınım. Hem kendime, hemde Amed halkına. Aramızdan küs ve kırgın bir şekilde ayrıldı. Kesinlikle böyle bir gidişi hakketmiyordu.Eminim sefaletten çok yanında sanatını icra edemediği birini bulamaması ona çok daha dokunuyordu.Hastalandı, elden ayakta düştü ama biz ona el uzatmadık, sahip çıkmadık, kulak vermedik. Ne diyeceğimi, ne yazacağımı açıkçası bilemiyorum, ama böyle olmamalıydı. Vasiyeti de şu şekildeydi: "Ez bilbilê Amedê bum. Kes li min xwedî derneket. Ger ku ez bimrim, kes neyê ser gora min."