Dilek
@DarkTalesLover
Bayıldım, bayıldım, bayıldım…1000Kitap
Büyük bir boşluktayım şu an… Bu kadar bağlanacağımı bilmiyordum bu seriye ama bağlanmışım. Serinin üç kitabınıda ard arda okuyunca insan karakterlere olması gerekenden daha fazla alışıyor herhalde yapacak bir şey yok.
Bu kitap öyle güzel gönlümü aldı ki benim. İlk iki kitabın çektirdiği işkence ve acılara rağmen bu kitapta Adrian ve Lia arasındaki iletişimi çok güzel bir şekilde inşa ettiler.
Sonunda aralarındaki buzların erimeye başladığını, birbirlerine açılmalarını, iletişim kurmalarını ve ikisininde artık kapalı kutu olmaktan vazgeçmesini okurken mutluluktan ağlayacaktım o derece yani. Kesinlikle daha fazla Rina Kent kitabı okumak istiyorum en yakın zamanda çünkü her yönüyle çok güzel, akıcı ve sürükleyici bir seriydi benim için.
Reklam
Izdırap vericiydi… özellikle Adrian ve Lia arasında giderek büyüyen yanlış iletişimi okumak ara ara beni çıldırttı ama bu bir dark romance olayı bu. Zaten henüz ikinci kitapta ve her şeyin nasıl başladığını öğrenmeye başlamışken bir sevgi yumağı bulmayı beklemiyordum tabi ama bazen sabrım sınandı elimde değil. Tam her şey yoluna giriyor galiba derken tekrar tekrar sarpa sarması çıldırttı.
Yinede çok ama çok akıcıydı bir kez elime aldığımda bırakmakta çok ama çok zorlandım bağımlılık yapıyor yazarın kitapları bana. Daha çok Rina Kent kitabı çevrilmeli kesinlikle. Girdiğimi düşündüğüm Rs’den hemen çekti çıkarttı beni.
Neyse… karakterlerin geçmişini öğrenmek karakterler arasındaki bağımın biraz daha derinleşmesine yardımcı oldu. Yani seriyi kesinlikle sevdim.
Öhm öhm Pike Lawson…
Küçük kasaba romantizmlerini çok seviyorum ve bu kitapta da o sıcak, huzurlu atmosferi hissetmek beni çok mutlu etti. Jordan yaşına göre oldukça olgun, hayata dair umudunu kaybetmemiş bir karakterdi. Pike’le aralarındaki benzerlikler ve o yavaş yavaş gelişen bağları çok güzeldi, ikisini okumaktan gerçekten keyif aldım.
Hikaye her duyguyu hissettirerek ilerledi; öyle ki, o küçük kasabadan çıkmak istemedim. Karakterlerle vedalaşmak bile zor geldi.
Cole karakteri hikaye boyunca beni sık sık sinir etse de, sona doğru aslında kötü yetiştirildiğini ve kendi yolunu bulmaya çalıştığını görmek hoşuma gitti. Yine de Jordan ve Cole arasında küçük bir yüzleşme olmasını çok isterdim (illa biraz drama katacağım tabii ).
Genel olarak kurguyu beğendim kitabı sevdim, harikaydı.
Keşke Hiç Bitmeseydi...Duygu ve Düşünce
1964’ün ihtişamını, şıklığını ve aynı zamanda gölgelerde saklı sert mafya atmosferini o kadar net hissettim ki anlatamam. Anlatım oldukça akıcıydı olaylar sürükleyici elimden kitabı her bıraktığımda ne zaman geri dönüp okuyacağım diye düşünmeden edemedim aklım sürekli karakterlerde kaldı. Olay örgüsü çok iyi işlenmiş karakter gelişimi açısından hayranlık uyandırıcıydı. Her şey zamanında yaşandı karakterlerin hepsi yaşadıkları duyguları bana birebir geçirmeyi başardı.
Ergenliğimde kafayı taktığım Hades & Persephone mitinden esinlenen bir kitap olduğunu öğrenince heyecanlandım, çünkü bu mit her zaman “keşke kitap olsa” dediğim hikâyelerden biriydi. Hele ki dark, tutku, entrika ve gizem olduğu düşünüp çok heveslenmiştim. Ama maalesef beklentimin çok altında kaldı.
Sosyetik güzel Persephone, zorla Zeus ile evlendirileceğini öğrenince, iki şehri ayıran Stiks Nehri’ni geçip Aşağı Şehir’in lideri Hades’e sığınıyor. Bu noktada “hah, şimdi başlıyor!” diyorsun. Zeus vs. Hades çatışması, entrikalar, tutkular, siyasi oyunlar… Ama hiçbir şey olmuyor. Olaylar yüzeysel, duygular geçmiyor, karakterler sanki kendi hikâyelerine bile inanmıyor gibiydi.
Her sayfayı “şimdi bir şey olacak” umuduyla çevirip kitabın yarısından fazlasına böyle geldim ama yine de tatmin edici bir gelişme göremedim.
Yine de yazara son bir şans daha vermek istiyorum, ikinci kitapta Eros & Psyche anlatıldığı için ve o miti de çok sevdiğimden bir şans daha vereceğim. Ama bu sefer sıfır beklentiyle.
Reklam