En son çocukluk eşliklerinde kaldı o yalın, coşkun hallerimiz cancağızım.
Böylesine sıyrılmak istemezdim kendimden.
Yatırmak seni bir başına mahrem uykularına gecelerin.
Böyle ürkek, böyle gizli saklı!
Söz ederken senden göz ardı ediyorum hâlâ bütün olmazları.
Galebe çalarken gülüşün ölüme, sevinç orduları geçecek tan vakitlerinden.
Saçlarına sırnaşan hıncımı yaşamak hesaba katmış değil!
İnsanca mağlup olurken "çok güzel yüzün var" dedin.
Böyle anne, böyle sarp evra.
Bitiverirken dudaklarında al güller, doğum lekelerimi kara yazgıma bağışla.
Doğuyor gözlerinin karalığında şafak, şaç diplerinden öpmek boynumun borcu olsun!
Çökünce soluğuma aşk, bir Menekşe kokluyorum...
-Davut Işık-