"Ne kadar garip diye düşündü,insan tek başınayken cansız nesnelere yöneliyor; ağaçlara,sulara, çiçeklere;onların kendisini ifade ettiğini,kendisiyle bütünleştiklerini hissediyor; kendisini tanıdıklarını,bir anlamda kendisiyle bir olduklarını hissediyor; onlara karşı sanki kendine hisseder gibi böyle akıldışı bir şefkat hissediyor."
"Yayılan, ışıldayan,sesli ne varsa, tüm oluşlar ve tüm davranışlar buharlaşıyordu; insan bir ağırbaşlılık dugusuyla kendisi olana,başkalarının göremediği yarık biçimde karanlık bir öz halinde kalana kadar çekip küçülüyordu."