İNSAN, var olduğu günden bu yana sürekli olarak, içinde yaşadığı dünyayı ve evreni tanımaya ve anlamaya çalışmış, ancak bu çabası içinde en az tanıyabildiği varlık yine kendisi olmuştur.
Zaten artık bir kahkaham kaldığını düşünmüyorum. İçimde sadece bu korkunç acı var, her şeyi engelliyor. Ağlayamıyorum bile. Kendimi bir çukurun dibindeymiş gibi hissediyorum, uzaktaki ışığa bakıyorum, baktığım gökyüzü ve benden çok uzakta yukarıda, bense bir daha ona asla ulaşamayacağım, asla.