Bugün 10 şubat cumartesi ve ben seni unutmadım. Bugün yine okuldan eve kadar 1 saat yürüdüm ama yetmedi acımı dindirmeye. Ne yağmur engelledi gözlermin yaşarmasını nede soğuk.. Nasıl olurda herkesin gözü sana bu kadar benzeyebilir ki. yoksa banamı öyle geldi... Ama gittiğim her yerde hayalin vardı..Koluma girdiğini gördüm yine aynı yoldan yürüdük beraber. Sakın yalnış anlama artık seni sevmiyorum. Eski halini seviyorum, hayalini seviyorum ,gözlerini seviyorum. O gün orda seni başkasıyla gördüğümde unuttum ben seni. Hani sen o çocuğun elini tutarken bian göz göze geldik ya nasıl ağrıdı kalbim biliyomusun. Sahi bir kalp o kadar ağrıyabilirmiydiki? O günden sonra kalbimin ağrısı hiç dinmedi. Ama çok utanıyorum biliyomusun sana yazdığım şiiri hala cüzdanımda sakladığım için bana verdiğin bilekliği taktığım için çok utanıyorum. Ama atamıyorumki onları . Çünkü onlar sensin ve ben kıyamıyorum sana...